Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 17, Quaestio 1

Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 17, Quaestio 1 [atv-l1d17q1.xml]
text

<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<?xml-model href="https://raw.githubusercontent.com/lombardpress/lombardpress-schema/develop/src/1.0/out/critical.rng" type="application/xml" schematypens="http://relaxng.org/ns/structure/1.0"?>
<?xml-model href="https://raw.githubusercontent.com/lombardpress/lombardpress-schema/develop/src/1.0/out/critical.rng" type="application/xml" schematypens="http://purl.oclc.org/dsdl/schematron"?>
<TEI xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" xmlns:xi="http://www.w3.org/2001/XInclude">
	<teiHeader>
		<fileDesc>
			<titleStmt>
				<title>Liber I, Distinctio 17, Quaestio 1</title>
				<author>Alphonsus Toletanus Vargas</author>
				<editor>Luciana Cioca</editor>
				<respStmt>
					<name>Jeffrey C. Witt</name>
					<resp>TEI Encoder</resp>
				</respStmt>
			</titleStmt>
			<editionStmt>
				<edition n="0.0.0-dev">
					<date when="2016-09-02">September 02, 2016</date>
				</edition>
			</editionStmt>
			<publicationStmt>
				<authority>THESIS project</authority>
				<availability status="free">
					<p>Public Domain</p>
				</availability>
			</publicationStmt>
			<sourceDesc>
				<listWit>
					<witness xml:id="P" n="Paris1490">Paris1490</witness>
				</listWit>
			</sourceDesc>
		</fileDesc>
		<encodingDesc>
			<variantEncoding method="parallel-segmentation" location="internal"/>
			<schemaRef n="lbp-critical-1.0.0"
				target="https://raw.githubusercontent.com/lombardpress/lombardpress-schema/master/src/1.0/critical.rng"> </schemaRef>
			<editorialDecl>
				<p>Encoding of this text has followed the recommendations of the LombardPress 1.0.0
					guidelines for a critical edition</p>
			</editorialDecl>
		</encodingDesc>
		<revisionDesc status="draft">
			<listChange>
				<change when="2016-09-02" who="#JW" status="draft" n="0.0.0">
					<p>Created file for the first time.</p>
				</change>
			</listChange>
		</revisionDesc>
	</teiHeader>
	<text xml:lang="la">
		<front>
			<div xml:id="includeList">
				<xi:include
					href="https://bitbucket.org/lombardpress/lombardpress-lists/raw/master/workscited.xml"
					xpointer="worksCited"/>
				<xi:include
					href="https://bitbucket.org/lombardpress/lombardpress-lists/raw/master/Prosopography.xml"
					xpointer="prosopography"/>
			</div>
			<div xml:id="starts-on">
				<pb ed="#P" n=""/>
				<cb ed="#P" n=""/>
			</div>
		</front>
		<body>
			<div xml:id="atv-l1d17q1">
				<head>Liber I, Distinctio 17, Quaestio 1</head>
				<p><quote>Iam nunc accedamus</quote> etc.</p>
				<p>Circa distinctionem istam 17 in qua <name ref="#Lombard">Magister</name> principaliter
					agit de modo missionis Spiritus Sancti per infusionem caritatis consuevit communiter queri
					de intensione et remissione ipsius, iuxta quod quero: utrum caritas augeatur secundum
					esse. </p>
				<div type="rationes-principales">
					<head>Rationes principales</head>
					<p>Et videtur primo quod sic, quia caritas augeretur et non secundum essentia, igitur
						secundum esse. Consequentia est nota, quia nulla forma potest augeri nisi secundum
						essentiam vel secundum esse. Antecedens quantum ad primam partem est <name>beati
							Augustini</name> dicens <title>Super Iohannem</title> quod caritas meretur augeri et
						aucta meretur perfici. Quantum ad secundum partem patet, quia omnis forma et sic caritas
						in simplici et invariabili essentia consistit, secundum auctorem VI
							<title>Principiorum</title>.</p>
					<p>Contra, vel esse caritatis est idem realiter quod essentia eius, vel est quedam
						realitas distinctas ab ipsa cum non sit nihil. Si detur primum, cum caritas non augeatur
						secundum essentiam ex ratione precedenti, igitur nec secundum esse. Si detur secundum,
						idem sequitur, quia esse non est minus simplex quam essentia, igitur, si caritas non
						potest augeri secundum essentiam propter simplicitatem essentie, pari ratione nec
						secundum esse.</p>
				</div>
				<div>
					<head>Divisio quaestionis</head>
					<p>In ista questione erunt quattuor articuli. Primo ponam unius termini declarationem,
						secundo quadruplicem conclusionem. Tertio movebo dubia. Quarto respondebo.</p>
				</div>
				<div type="articulus">
					<head>Primus articulus</head>
					<p>Quantum ad primum terminus declarandus est augeri secundum esse pro cuius declaratione
						notandum quod de esse caritatis et cuiuslibet alterius forme accidentalis diversi sunt
						modi dicendi, quia quidam dicunt...</p>
					<p><name>Sanctus Thomas</name> XXII, questione 24, articulo 5 et <name>Egidius</name> I,
						distinctione 17, questione 8, articulo.</p>
					<p>…quod esse caritatis et cuiuslibet alterius forme accidentalis non est aliud quam suum
						in esse et intimari subiecto sive suum participari a subiecto, quod idem est. Responsio
						eorum est, quia accidentis esse est in esse, cum accidentia non sint entia nisi, quia
						entis, VII <title>Metaphysice</title>, et sic accipiendo esse caritatis. Patet quod
						intellectus questionis est utrum caritas augeatur secundum quid magis inheret subiecto
						sive secundum maiorem partitionem et radicationem sui in subiecto, prout istis
						doctoribus videtur.</p>
					<p><name>Gerardus de Senis</name> I, distinctione 17, questione 2, articulo 9</p>
					<p>Quidam vero noviores volentes declarare positionem doctoris nostri predictam dicunt
						quod esse forme substantialis secundum quod dicitur magis suscipere est effectus
						formalis ipsius forme qui nihil aliud est quam quidam mo-[106va]-dus derelicta a forma
						in suo subiecto et, licet iste modus sit aliud distinctum a forma, tamen non est res
						media inter subiectum et formam, sed tantum modus quidam subiecti stantis sub forma et
						participantis eam et, si sic accipiatur esse caritatis, patet quod intellectus
						questionis est utrum ex unione caritatis cum anima derelinquatur in ipsa aliquis talis
						modus realis intensibilis et remissibilis, prout videtur istis. Et hoc de primo.</p>
				</div>
				<div type="articulus">
					<head>Secundus articulus</head>
					<p>Quantum ad secundum pono quattuor conclusiones: tres contra secundum modum dicendi
						tactum in articulo precedenti et unam contra primum.</p>
					<div>
						<head><supplied>Conclusio prima</supplied></head>
						<p>Prima est quod ex coniunctione forme accidentalis ad subiectum non derelinquitur
							aliquis modus realis in subiecto qui non sit idem realiter cum essentia forme nec res
							medians inter subiectum et formam.</p>
						<p>Pro deductione istius conclusionis pono duas propositiones. </p>
						<p>Prima est quod omnis modus realis cuiuscumque rei est aliqua res. Hanc probo sic:
							omnis talis modus est aliquid et ens et nullus talis modus est ens rationis, igitur
							omnis talis modus est aliqua res. Antecedens quantum ad primam partem patet, quia
							nullus est omnino nihil. Patet etiam quoad secundam, quia, si aliquis esset ens
							rationis, iam non esset modus realis, quod est contra positum. Consequentia probatur,
							quia omne ens reale est aliqua res, nec aliud intelligo nomen rei et, si doctores isti
							aliquid intelligunt non disputant nisi de nominibus tantum, sed omne quod est et non
							est ens rationis est verum ens reale, ut patet; ergo.</p>
						<p>Secundo sic: nullus talis modus est minoris entitatis quam sit relatio realis in
							creaturis, igitur omnis est aliqua res. Consequentia patet, quia relatio realis in
							creaturis est aliqua res. Antecedens est de se clarum cum relatio in creaturis sit
							minime entitatis, ut patet per <name>Commentatorem</name> XII
								<title>Metaphysice</title>. </p>
						<p>Et confirmatur, quia modus rei non est minoris realitatis quam sit relatio
							distinctionis qua distinguitur ab alio modo que tamen est aliqua res.</p>
						<p>Tertio patet hoc idem auctoritate illa Vulgata. <name>Augustinus</name> I <title>De
								doctrina christiana</title> dicens quod una res est omnino nihil est. Et auctoritate
								<name>Anselmi</name>
							<title>De incarnatione verbi</title>, capitulo 2: solemus dicere rem quicquid dicimus
							esse aliquo modo aliquid. Et hoc iste doctor concedit expresse ubi supra in solutione
							cuiusdam argumenti respondendo ad auctoritatem <name>beati Augustini</name> statim
							allegatam; igitur etc. </p>
						<p>Secunda propositio est quod ex coniunctione forme accidentalis ad subiectum non
							derelinquitur aliquis modus realis in subiecto qui sit idem realiter cum ipso et, quia
							propositionem istam negant doctores isti de plano, probo eam multipliciter. </p>
						<p>Primo sic: si ex coniunctione forme accidentalis cum subiecto derelinqueretur aliquis
							talis modus realis in ipso subiectum recipiens formam, esset effectus formalis illius
							forme, quod est omnino impossibile, aliter materia esset effectus formalis quantitatis
							et anima esset effectus formalis caritatis ipsam informatis, quod nullus sane mentis
							diceret. Consequentia probatur per syllogismum expositorium sic: hic modus derelictus
							a forma in subiecto est effectus formalis illius forme per eos. Hoc subiectum est hic
							modus ex supposito; igitur etc.</p>
						<p>Secundo sic: si ex coiunctione forme cum subiecto derelinqueretur etc., sequitur quod
							idem erit prius et posterius se ipso realiter, quod est impossibile et contra
								<name>beatum Augustinum</name> I <title>De Trinitate</title>, capitulo 1.
							Consequentia patet, quia quicquid est prius priore est prius posteriore, sed subiectum
							est realiter prius forma ipsum informante, cum sit receptivum ipsius et forma est
							realiter prior isto modo, cum sit effectus formalis ipsius et derelictus ab ipsa;
							igitur subiectum est realiter prius tali modo. Tunc sic: vel subiectum et modus iste
							sunt idem realiter, vel non. Si non, habetur principalis conclusio. Si sic, patet quod
							idem est prius et posterius se ipso realiter que fuit consequentia declaranda. Et
							potest ex istis argui ad principale sic: hoc subiectum demonstrato quocumque subiecto
							est realiter prius hac forma informante ipsum hic modus derelictus a forma etiam
							supposito quod aliquis sit talis non est realiter prior eadem forma, igitur hic modus
							non est realiter hoc subiectum, [106vb] quod est principale propositum.</p>
						<p>Tertio sic: illud non est idem realiter alicui sine quo potest illud realiter esse
							absque contradictione, sed sine modo derelicto a forma in subiecto subiectum potest
							realiter esse absque contradictione; ergo. Maior patet per primum principium
							complexum. Minor est evidens, quia anima potest realiter esse sine caritate, igitur et
							sine modo in ipsa derelicto ex caritate.</p>
						<p>Et confirmatur, quia hec anima non potest esse hac anima non existente, sed hec anima
							potest esse hoc modo derelicto in ipsa a caritate non existente; igitur hic modus non
							est hec anima et similiter potest argui in aliis.</p>
						<p>Ultimo arguitur sic: illa non sunt idem realiter quorum unum potest intendi realiter
							et de facto intenditur altero non intenso. Patet ex terminus, sed modus iste potest
							realiter intendi et de facto intenditur secundum istum doctorem, subiectum autem non;
							ergo etc.</p>
						<p>His propositionibus premissis patet conclusio principalis, quia vel ex coniunctione
							forme ad subiectum derelinquitur aliquis modus realis in subiecto, vel non. Si non,
							evidens est conclusio. Si sic, cum talis modus sit aliqua res, ut patet ex prima
							propositione et non sit aliqua res que est subiectum, ut patet ex secunda, relinquitur
							quod illud sit idem realiter cum forma, vel res medians inter subiectum et formam,
							quod est propositum; ergo.</p>
					</div>
					<div>
						<p>Secunda conclusio principalis dato per impossibile quod ex coniunctione forme
							accidentalis ad subiectum derelinquatur aliquis modus realis in subiecto qui non sit
							idem realiter quod essentia forme, nec res medians inter subiectum et formam quod
							talis modus derelictus non est esse forme accidentalis a qua derelinquitur, cuius
							oppositum istis doctoris videtur.</p>
						<p>Probatur primo sic: subiectum forme accidentalis non est esse illius, igitur dato
							quod ex coniunctione forme accidentalis ad subiectum derelinquatur in ipso aliquis
							modus realis etc., talis non erit esse forme accidentalis. Consequentia est evidens,
							quia cum talis modus derelictus si ponatur sit aliqua res, ut patet ex prima
							propositione precedentis conclusionis etiam per eos, si non sit idem realiter cum
							forma, nec res medians inter subiectum et formam, relinquitur quod sit idem realiter
							cum subiecto et hoc ipsi concedunt de plano. Antecedens probatur, licet nulli
							intelligenti debeat esse dubium. Primo, quia essentia forme non est prior forma,
							saltem aliqua forma accidentali et constat quod subiectum potest esse prius duratione
							saltem aliqua forma accidentali. Secundo, quia nulla substantia est esse forme
							accidentalis et tamen aliqua est subiectum ipsius. Tertio, quia subiectum caritatis
							est anima sine voluntas et constat quod nullum istorum est caritas; ergo etc.</p>
						<p>Secundo sic: et est quasi confirmatio sive declaratio precedentis rationis nulla
							materia est esse existentie quantitatis de quo nunc loquimur, sed talis modus
							derelictus a quantitate in materia etiam posito quod sit possibilis non est nisi
							materia; igitur talis modus derelictus, etiam si sit possibilis, non est esse
							existentie quantitatis. Minorem ipsi concedunt expresse et patet ex ratione
							precedenti, quia, cum talis modus si ponatur sit aliqua res si non sit realiter
							quantitas nec res medians inter quantitatem et materiam, relinquitur quod realiter sit
							ipsa materia. Et maior videtur clara, tum quia quantitas potest existere sine materia,
							tum quia esse existentie quantitatis, vel non est res distincta a quantitate, vel
							saltem non est substantia et materia est vere substantia, tum quia quod est pura
							potentia in genere entium, sicut est materia, non est actualis existentia forme;
							igitur etc.</p>
						<p>Tertio ex fundamentis doctoris nostri quem tamen iste doctor credit defendere et
							declarare arguo sic: esse forme accidentalis non est aliud quam suum inesse et
							intimari subiecto, ut patet ex positione doctoris, sed talis modus derelictus a forma
							in subiecto etiam si ponatur non est idem quod suum inesse et intimari subiecto; ergo.
							Probatur minor, quia talis modus derelictus est idem realiter cum subiecto, secundum
							istum doctorem, et constat quod inherentia accidentis non est idem realiter cum
							subiecto cui inheret. Secundo, quia talis inherentia accidentis est idem realiter cum
							accidente, ut dicit una opinio, vel saltem est modus [106ra bis] accidentis, ut dicit
							etiam alia, et talis modus derelictus a forma in subiecto non est idem realiter, cum
							forma secundum istum doctorem nec est modus ipsius forme, sed subiecti stantis sub
							forma; igitur.</p>
						<p>Ultimo sic: implicatio contradictionis est formam esse sine suo esse, sed non est
							implicatio contradictionis formam accidentalem esse sine tali modo derelicto etiam
							supposito quod sit possibilis; igitur modus ille non est eius esse. Maior patet ex
							terminis et minor est clara, quia non est implicatio ipsam esse sine modo derelicto ab
							ipsa in subiecto; ergo. Et confirmatur, quia, sicut se habet esse forme substantialis
							ad formam substantialem, sic esse forme accidentalis ad formam accidentalem, sed esse
							forme substantialis non est modus derelictus ab ipsa in materia etiam supposito quod
							derelinquatur de facto cum possit esse sine tali modo, sicut patet in anima separata;
							igitur etc.</p>
						<p>Ex ista conclusione et presertim ex hac ultima ratione infero correlarie…</p>
						<p>Contra <name>Sanctum Thomam</name> et doctorem nostrum.</p>
						<p>…Quod esse accidentalis non est suum inesse et intimari subiecto. Deductio est clara,
							quia forma accidentalis potest esse et non esse, nec intimari subiecto cum possit esse
							sine ipso. Et confirmatur, quia non magis inesse est esse accidentis quam per se esse
							sit esse substantie, sed per se esse non esse substantie, cum substantia possit esse
							sine tali esse, sicut patet de natura humana assumpta a verbo.</p>
					</div>
					<div>
						<p>Tertia conclusio principalis est etiam dato per impossibile quod esse forme
							accidentalis sit talis modus derelictus ab ipsa in subiecto quod nulla forma
							intentionalis suscipit magis et minus quantum ad tale esse. </p>
						<p>Probatur primo sic: si albedo susciperet magis et minus quantum ad tale esse,
							quantitas verius susciperet magis et minus quam albedo, quod tamen est falsum et
							contra omnes. Consequentia probatur, quia illud verius competit quantitati quam
							albedini, quod tamen competit ei quod est idem realiter cum quantitate et non est idem
							realiter cum albedine. Patet ex terminis, sed stante supposito sic esset in proposito;
							igitur. Probatur minor, quia suscipere magis et minus stante supposito tantum convenit
							modo qui est effectus formalis albedinis ut esse ipsius et iste modus, secundum istos
							doctores, est idem realiter cum quantitate que est subiectum albedinis et differet
							realiter ab albedine; ergo etc.</p>
						<p>Et similiter potest argui de caritate, quia, si susciperet magis et minus quantum ad
							tale esse, sequeretur quod anima vel voluntas verius susciperet magis et minus quam
							caritas, quod non videtur sane dictum.</p>
						<p>Secundo sic: si albedo susciperet magis et minus quantum ad tale esse motus augmenti
							in albedine, non esset de albatio, nec esset motus ad qualitatem, sed ad quantitatem,
							quod nullus diceret. Consequentia probatur, quia motus, secundum doctrinam
								<name>Aristotelis</name> et omnium philosophantium, specificatur a termino ad quem,
							sed in augmento albedinis terminus formalis est quantitas non albedo, nec qualitas
							aliqua stante supposito, igitur motus augmenti in albedine non erit motus ad
							qualitatem sed ad quantitatem, nec erit per consequens de albatio. Probatur minor,
							quia in augmento albedinis stante supposito terminus formalis esset modus ille
							derelictus ab albedine secundum determinatum gradum et hic modus, ut dicunt isti
							doctores, est idem, igitur cum quantitate et differt realiter ab albedine et ab omni
							qualitate; ergo etc. Et confirmatur iste due rationes sic: subiectum albedinis cum sit
							quantitas non suscipit magis et minus, sed stante supposito est realiter idem cum
							subiecto ipsius, ut patet ex supradictis; igitur esse albedinis non suscipit magis,
							nec minus, nec per consequens albedo quantum ad tale esse et idem dicendum est de
							qualibet alia forma accidentali. </p>
						<p>Tertio ad principale ex fundamentis istorum doctorum arguitur sic: qualitas non
							augetur secundum essentiam, igitur nec secundum esse illud. Antecedens suum est et
							consequentia probatur, quia, sicut se habet modus derelictus a quantitate ad
							quantitatem ipsam, ita modus derelictus a qualitate ad qualitatem. Propositio patet ex
							terminis. Supposito quod tales modi ponantur, sed nunquam [106rb bis] extensio que est
							modus quantitatis augmentatur nec variatur nisi varietur quantitas ut docet
							experientia; ergo etc.</p>
						<p>Et confirmatur, quia effectus cause formalis nunquam variatur nisi ex variatione
							cause. Sed iste modus qui ponitur esse ipsius forme est effectus cause formalis,
							igitur non variatur, et per consequens non suscipit magis nec minus nisi varietur
							forma. Minor est sua. Maior probatur, quia omnis variatio est effective ab aliquo
							agente, ergo quando agens variat modum derelictum ab albedine, vel variat ipsum
							immediate, vel variat ipsum variando albedinem. Si detur secundum, sequitur quod
							albedo varietur in se et natura sua, quod est propositum. Si detur primum, sequitur
							quod agens posset in effectum cause formalis sine causa formali media, quod est
							impossibile. Et confirmatur, quia per idem aliquid generatur et augmentatur, sed agens
							non potest generare illum modum nisi generando formam, igitur nec augmentare nisi
							augmentando ipsam.</p>
					</div>
					<div>
						<p>Quarta conclusio est quod impossibile est formam accidentalem et precise caritatem
							intendi propter maiorem radicationem et participationem subiecti nisi sit intensibilis
							in natura sua. Probatur primo sic: impossibile est formam accidentalem intendi propter
							maiorem dispositionem subiecti nisi sit intensibilis in essentia et natura sua, igitur
							impossibile est ipsam intendi propter maiorem radicationem et participationem sui a
							subiecto nisi sit intensibilis etc. Consequentia est nota, quia non maior vel minor
							participatio forme nisi propter maiorem vel minorem dispositionem subiecti, ut dicunt
							tenentes oppositum. Antecedens autem a quo dependet tota deductio probatur
							multipliciter. </p>
						<p>Primo, quia cum illa dispositio sit forma quedam intensibilis et remissibilis, cum
							possit esse maior vel minor vel intenditur secundum essentiam suam et habetur
							propositum, quia pari ratione et alia forma intensibilis quecumque intenditur secundum
							essentiam vel intenditur secundum esse propter aliam maiorem dispositionem subiecti ad
							ipsam et de illa. Queram ut prius et proceditur in infinitum in dispositionibus istis,
							quod est inconveniens, vel est devenire ad aliquam qua secundum suam essentiam
							intenditur et habetur ut prius. Et confirmatur specialiter de caritate, quia cum
							dispositio illa qua magis disponimur ad caritatem non sit voluntas nec substantia
							ipsius, quia voluntas vel substantia ipsius anime non magis disponit quantum est de se
							ad caritatem quam voluntas vel substantia alterius erit dispositio quedam voluntati
							vel anime superaddita. Quo posito quero an sit dispositio naturalis et naturaliter
							acquisita vel supernaturalis et infusa. Si detur primum, sequitur quod ex prius
							naturalibus possumus caritate intendere et simpliciter mereri, quod est error Pelagii.
							Si detur secundum, queram ut prius an talis dispositio intendatur secundum essentiam
							et habetur propositum, quia pari ratione poterat caritas intendi secundum essentiam,
							cum sit quedam forma supernaturalis et infusa vel solum secundum esse propter aliam
							maiorem dispositionem subiecti et de illa queram ut prius et proceditur in infinitum,
							vel erit devenire etc.</p>
						<p><name>Thomas de Argentina</name> I, distinctione 17, questione 2, articulo 2</p>
						<p>Sed ad istam rationem in suo simili quidam doctor noster nititur respondere dicens
							quod quamvis illud argumentum aliquam apparentiam habeat de aliis accdentibus magis et
							minus susceptibilibus via naturali de caritate, tamen et gratia ceterisque virtutibus
							a Deo per creationem infusis nihil concludit, quia omnem talem formam Deus potest
							secundum magis et minus intimare subiecto nulla previa requisita dispositione, ita
							quod eadem essentia caritatis indivisibilis secundum gradus essentiales secundum quod
							magis a suo creatore intimatur subiecto et intimius radicatur in eo secundum hoc dat
							magis et nobilius esse subiecto et magis participatur a subiecto. Sed quantum ad
							susceptionem magis et minus, prout est in rebus naturalibus, respondet iste doctor
							sicut et doctor noster secundo suo <title>Quolibet</title>, questione 14, dicens quod
							intensio et remissio que est in secundis qualitatibus reducitur ulterius in
							intensionem et remissionem que est raritate et densitate. Hec autem que est in raro et
							denso non [106va bis] reducitur ulterius in aliquam accidentalem dispositionem, sed
							immediate reducitur in partes quantitativas materie que est ex sua natura. Hoc habent
							quod possunt ab agente constringi, et sic intenditur densitas et possunt ab eodem
							distendi et dilatari, et sic intenditur raritas et per hoc, ut dicit iste doctor,
							cessant multe cauillationes que a modernis doctoribus inducuntur contra doctorem
							nostrum, quia procedunt ex ignorantia illius solutionis.</p>
						<p>Contra <name>Thomam de Argentina</name></p>
						<p>Ista tamen solutio non valet propter duo. </p>
						<p>Primo, quia in primo puncto contradicit doctori nostro quem tamen credit defendere. </p>
						<p>Secundo, quia solutio doctoris quam adducit in secundo puncto non satisfacit
							rationi.</p>
						<p>Primum istorum patet, quia doctor noster in primo suo, distinctione 17, questione 8
							dicit expresse quod inherentia in accidente maior et minor esse non potest nisi
							secundum maiorem et minorem dispositionem subiecti et in speciali loquens de caritate
							sic ait. Et, sicut est in aliis accidentibus sic quantum ad aliquid est in caritate,
							nam quia nulla anima est magis disposita ad susceptionem talis forme quam alia, vel
							una eadem est magis uno tempore disposita quam alio, sequitur maior et minor caritatis
							susceptio. Hec doctor formaliter.</p>
						<p>Ex quibus evidenter apparet quod caritas sicut et qualibet alia forma intensibilis
							intenditur secundum doctorem et magis vel minus intimatur subiecto secundum maiorem
							vel minorem dispositionem ipsius cuius oppositum expresse asserit iste doctor. Et
							confirmatur, quia vel iste doctor intelligit quod de facto sit in anima maior vel
							minor caritatis susceptio nulla prima requisita dispositione ad eam, vel solum de
							possibili. Si detur primum, patet quod contradicit doctori qui de facto dicit
							oppositum. Si detur secundum, non solvitur ratio, quia quicquid sit de possibili si de
							facto intenditur caritas propter maiorem dispositionem subiecti vel erit processus in
							infinitum in dispositionibus istis, vel devenietur ad aliquam que secundum suam
							essentiam intenditur, quod est propositum. Secundum etiam patet. Primo, quia forme
							spirituales non solum infuse, sed etiam acquisite existentes in anima rationali
							intenduntur et remittuntur, sicut patet de iustitia et similibus. Tamen nulla est
							raritas vel densitas, igitur saltem in talibus intensio et remissio non potest reduci
							in raritatem et densitatem, et per consequens in istis ratio est insolubilis. Secundo,
							quia non oportet etiam in formis corporalibus quandocumque aliquod subiectum sit magis
							vel minus tale ipsum rarefiat vel condensetur, quod patet in multis. Primo, quia cum
							ferrum vel lapis aliquis durissimus sit magis vel minus calidus non est necesse quod
							rarefiat vel condensetur, aliter non posset fieri magis vel minus calidus nisi maiorem
							vel minorem locum occuparet quam prius, quod non videtur verissimile. Secundo, quia,
							si lune vel alicui stellarum per divinam potentiam appropinquaretur aliquod corpus
							potens eam illuminare quanto magis appropinquaretur, tanto lumen eius magis
							intenderetur, et tamen ipsa non rarefieret nec condensaretur, quia nec maiorem, nec
							minorem locum occuparent quam prius.</p>
						<p>Tertio, quia cum lumen intenditur in aere ab aliqua candela non est necesse ipsum
							rarefieri vel condensari, quia vel candela prius vel saltem ita cito rarefacit vel
							condensat aerem sicut lumen intenditur in ipso vel prius lumen intenditur in aere quam
							candela rarefaciet vel condenset ipsum. Primum dari non potest, quia candela non
							rarefacit, nec condenset aerem priusquam illuminat ipsum, nec ita cito intendit lumen
							in aere sicut illuminat ipsum. Relinquitur ergo secundum, et sic propositum, quia in
							illo priori aer erit magis lucidus et tamen non rarefiet, nec condensabitur; ergo
							etc.</p>
						<p>Et idem posset in multis aliis demonstrari. Exclusa igitur solutione deduco
							antecedens assumptum. Secundo sic: aer eodem modo dispositus ad lumen perfectius
							illuminatur a sole quam a luna, igitur lumen non intenditur in ipso magis propter
							maiorem dispositionem ipsius. Consequentia est nota et [106vb bis] antecedens docet
							experientia; igitur etc. Et confirmatur, quia, si existente indivisibili forma in
							natura sua subiectum est magis vel minus tale propter maiorem vel minorem
							dispositionem illius ad illam formam, sequeretur quod semper subiectum minus
							dispositum ad aliquam formam est minus tale dum perficitur per eam et magis dispositum
							magis tale, cuius oppositum patet ad sensum, quia posito quod aer sit magis dispositus
							ad lumen in sui parte una quam in alia et quod candela parva esset lumen in parte
							magis disposita causet et sol in parte minus disposita. Patet quod minus disposita que
							illuminatur a sole erit multo luminosior quam pars magis disposita que illuminatur a
							candela; igitur etc. Et confirmatur ulterius, quia, si forma intenderetur propter
							dispositionem subiecti ipsa non intensa in natura sua in subiecto summe disposito de
							necessitate erit forma in summo, cuius oppositum experitur in aere, quia ipso
							existente summe disposito ad lucem non sit luminosius in summo quacumque luce posita
							in ipso; igitur etc.</p>
						<p><name>Thomas de Argentina</name> ub supra</p>
						<p>Sed ad istam rationem ex fundamentis doctoris nostri idem doctor qui respondebat ad
							primum nititur respondere dicens quod non est simile de luce et de aliis formis
							realibus de quibus ad presens sit fermo, quia lumen intentionaliter est in medio, quod
							probat, quia due intentiones solo numero differentes in duabus candelis derivate
							possunt simul esse in eadem parte medii et quia talia intentionalia dependent
							totaliter ab agente, quia non solum in fieri, sed etiam in facto esse et in conservari
							dependent a suis productivis. Hinc est quod a fortiori agente puta a sole aer minus
							dispositus potest magis illuminari quam a luna vel a debiliori agente aer purior est
							magis, sed dispositus illuminetur. Hinc est etiam quod plura lumina simul presentia
							eidem aeri magis illuminant eum quam unum lumen, quorum omnium, ut dictis, oppositum
							videmus in formis realibus.</p>
						<p>Contra <name>Thomam</name></p>
						<p>Hec tamen responsio est nulla, quia simile est deformis realibus et de luce, tum quia
							ratio dissimilitudinis assignata non valet. Primum istorum patet, quia quicquid dictum
							est et potest dici de luce potest etiam dici de calore, qui tamen est forma realis,
							quia, sicut aer eodem modo dispositus ad lucem perfectius illuminatur a sole quam a
							luna, sic eodem modo dispositus ad calorem perfectius calefit a sole quam a luna vel a
							parva candela vel ab uno maximo igne quam ab uno parvo carbone supposita equali
							distantia utriusque; igitur non solum lumen, sed etiam calor non intenditur in aere
							propter maiorem dispositionem ipsius. Antecedens et consequentia patent ut prius et,
							sicut argutum est de uno calefactibili, potest etiam argui de duobus, quia posito quod
							sint duo calefactibilia per omnia eque disposita et unum ponatur iuxta unum magnum
							ignem et unum iuxta unum parvum carbonem non obstante dispositionis equalitate in eis
							illud quod calefit a maximo igne erit calidius alio. Et confirmatur de calore sicut de
							luce, quia, si calore existente indivisibili in natura sua subiectum erit magis vel
							minus calidum propter maiorem dispositionem ipsius ad calorem, sequeretur quod semper
							subiectum minus dispositum ad calorem erit minus calidum dum informatur calore et
							magis dispositum magis calidum, cuius opopsitum experimur, quia, si aer sit magis
							dispositus ad calorem in una sui parte quam in alia et candela parva causet calorem in
							parte magis disposita et sol vel maximus ignis positus in equali distantia in parte
							minus disposita, non est dubium quod pars minus disposita que calefit a sole vel
							maximo igne esset multo calidior alia; igitur. Et similiter potest reduci secunda
							ratio, quia, si calor intenderetur propter maiorem dispositionem subiecti ipso non
							intenso in natura sua in subiecto summe disposito, per necessitatem erit calor in
							summo, quod tamen est falsum, quia posito quod aer sit summe dispositus [107ra] ad
							calorem, adhuc non sit calidus in summo quocumque calore posito in ipso, quia, si
							calefiat ab uno parvo carbone, non fiet calidus in summo, quia adhuc calidior fieret
							ab uno maximo igne simul cum carbone vel si carbo ille magis approximaretur sibi. Sed
							ad hec iste doctor conatur respondere ad illud quidem de duobus calefactibilibus per
							omnia eque dispositis dicit quod predicto casu posito quamvis talia passa in principio
							sint eodem modo disposita perseverante, tamen actione predictorum agentium circa
							huiusmodi passa immediate fit difformis dispositio, quia ille maximus ignis ratione
							sui predominii super tale passum velociter disponit ipsum et intense propter quod tale
							passum quamvis non recipiat plures gradus caliditatis quantum ad essentiam quam aliud
							passum, illa tamen caliditas tribuit sibi magis esse calidum ratione maioris
							dispositionis inducte per actionem ipsius ignis ipsum alterantis.</p>
						<p>Et ex his patet satis quid iste doctor diceret ad rationem principalem et primam
							confirmationem.</p>
						<p>Ad secundam vero confirmationem dicit quod aer vel quocumque alio subiecto existente
							summe disposito ad calorem carbo ita perfectum calorem non causaret in ipso sicut
							maximus ignis, immo una sola scintilla contingens talem materiam summum calorem
							induceret in eam, sicut ad sensum videmus de scintilla excussa de lapide si cadat in
							favillam extinctam vel in aliam escam sufficienter dispositam.</p>
						<p>Iste tamen evasiones non evacuant rationes. Non quidem prima, quia illa duo passa in
							principio sint eodem modo disposita, et tamen in principio non sunt equaliter calida,
							quia pro quacumque mensura quod calefit a maximo igne est calidus eo quod calefit a
							parvo carbone supposita equalitate distantie et dispositionis. Et confirmatur, quia
							illa duo passa que ponuntur in principio eodem modo disposita vel sunt eodem modo
							disposita per aliquod tempus, vel per aliquod instans. Non quidem per instans, quia
							esset dare ultimum in quo essent eodem modo disposita, tum quia actio istorum agentium
							ratione cuius sit difformis dispositio sit in tempore non in instanti, igitur per
							aliquod tempus et pro nullo tempore sunt equaliter calida, quod est propositum.</p>
						<p>Preterea, vel illa duo passa pro mensura illa pro qua ponuntur eodem modo disposita
							equaliter calefiant a maximo et a parvo carbone, vel non. Si non, propositum. Si sic,
							igitur ignis non magis disponit ad calorem passum in quod agit quam carbo, quia in
							subiectis equaliter dispositis equaliter calefaciendo non possunt inequales
							dispositiones inducere, cum nullum istorum inducat dispositionem ad calorem in passo
							nisi calefaciat ipsum, nec per consequens maiorem nisi magis calefaciat. Et
							confirmatur, quia ex quo pro illa mensura in qua huiusmodi passa ponuntur eodem modo
							disposita magnus ignis non magis calefacit, nec maiorem calorem inducit in passo quam
							carbo, nec potest assignari ratio cur magis disponat ipsum. </p>
						<p>Preterea, si ista solutio sit possibilis, non oportebit eos dicere quod non esset
							simile de formis realibus et de luce, quia, sicut nunc respondent de calore, possent
							etiam respondere de luce et dicere quod aer eodem modo dispositus ad lucem in
							principio perfectius illuminetur sicut perfectius calefit a sole quam a parva candela
							ratione maioris dispositionis inducte per actionem solis ipsum alterantis. Et ad
							veritatem negare hoc in uno et concedere in alio est ad placitum et sine ratione
							loqui. Patet igitur quod ista prima solutio non satisfacit, nec secunda. </p>
						<p>Primo, quia non magis repugnat subiecto summe disposito ad calorem magis et minus
							calefieri quam subiecto summe disposito ad lucem magis et minus illuminari, et tamen
							secundum est possibile per eum, igitur pri-[107rb]-mum etc.</p>
						<p>Secundo, quia ad illam solutionem sequitur quod in calefactibili disposito summe ad
							calorem non solum maximus ignis, sed etiam Deus non posset perfectiorem calorem
							producere quam una scintilla quantumcumque minima, quod non videtur bene dictum.
							Consequentia patet, quia talis scintilla, ut dicit, summum calorem induceret.</p>
						<p>Tertio etiam posito quod in calefactibili summe disposito ad calorem per necessitatem
							sit calor in summo, quod est satis evidenter falsum, tum quia si infiniti ignes
							essent, non magis calefacerent quam minimus carbo, tum quia ignis magis approximatus
							non intenderet calorem in ipso, que sunt satis evidenter absurda. Adhuc tamen non
							videtur necessarium de qualibet alia forma reali, quia posito quod aliqua potentia
							visiva sit summe disposita ad videndum, adhuc non est necesse eam habere visionem in
							summo, quia poterit in ipsa magis vel minus intendi propter maiorem vel minorem
							claritatem medii vel distantiam obiecti. Clarius enim videbit si medium sit debite
							illuminatum et obiectum in proportionata distantia quam si obiectum magis distet vel
							medium non sit illuminatum sufficienter.</p>
						<p>Exclusis igitur istis solutionibus patet quod simile est omnino de formis realibus et
							de luce, quod erat primum declarandum. Secundum vero probatur, videlicet quia ratio
							dissimilitudinis assignata in prima solutione sit nulla, quia aer minus dispositus ad
							lucem, non ideo magis illuminatur a sole quam magis dispositus illuminatur a luna,
							quia lux que in ipso causatur a sole in facto esse et in conservari dependet ab agente
							fortiore, sicut isti doctori videtur, quia posito quod Deus conservet immediate totum
							lumen causatum a sole in una parte aeris et totum lumen causatum a luna in alia parte,
							sic quod nullum eorum dependeat amplius a sole vel a luna, vel nulla alia mutatio fiet
							circa partes illas, adhuc una pars aeris erit lucidior alia, sicut prius tantum lux
							non conservabitur in ea ab agente fortiore, quia in utraque parte conservatur a solo
							Deo ex supposito vel posito quod solus Deus conservat immediate totum lumen causatum a
							luna in aliqua parte aeris nulla alia mutatione luminis facta circa partem illam,
							adhuc pars aeris cuius lux conservatur a sole erit lucidior illa et tamen lux non
							conservatur ab agente fortiore, immo a debiliori, quod ergo aer magis illuminetur a
							sole non ideo est, quia lux que causatur a sole conservatur ab agente fortiore, sed
							quia in se est maior intensive.</p>
						<p>Improbata igitur illa solutione deduco assumptum antecedes. Tertio sic: si forma
							accidentalis intenderetur propter maiorem dispositionem subiecti ipsa non intensa in
							natura sua, sequeretur quod forma substantialis esset intensibilis et remissibilis
							sicut accidentalis, quod est falsum et contra eos. Consequentia videtur nota, quia
							subiectum sive materia forme substantialis potest esse magis et minus disposita ad
							illam formam substantialem sicut subiectum sive materia forme accidentalis ad formam
							accidentalem. Videmus enim quod aliqua corpora sunt magis disposita ad animam quam ad
							alia et quod aliqua materia est ad formam ignis magis disposita quam alia, et sic de
							multis aliis; igitur etc.</p>
						<p>Secundo ad principale arguo sic: si forma accidentalis intenderetur propter maiorem
							radicationem sui in subiecto ipsa non intensa in natura sua semper forma magis
							radicata et firmius inherens subiecto esset intensior forma minus radicata et debilius
							inherente, cuius oppositum patet ad sensum, quia multotiens videmus quod rubor ex
							verecundia proveniens qui tamen est passio quedam faciliter delibilis est in aliquo
							maior et intensior quam sit in alio cum rubor naturalis qui est passibilis qualitas et
							magis firmatus et radicatus in subiecto. Et idem vide-[107va]-mus de palledine
							procedente ex timore et de palledine magis radicata subiecto qui est passibilis
							qualitas in aliquo, quia multi fiunt subito pallidiores ex primo quam aliqui sint ex
							secundo.</p>
						<p>Secundo sic: impossibile est idem indivisibile magis et minus ab aliquo participari,
							igitur impossibile est formam intendi propter maiorem participationem subiecti nisi
							sit intensibilis in natura sua. Consequentia patet, quia, si detur oppositum, eadem
							forma indivisibili poterit ab aliquo magis vel minus participari, quod repugnat
							antecedenti. Et consequentia videtur clara, quia indivisibile non potest nisi totum
							haberi. Totum autem haberi et magis et minus participari repugnant.</p>
						<p>Ex ista conclusione infero duas propositiones correlarias. </p>
						<p>Prima est quod caritas non augetur secundum esse nisi sit intensibilis secundum
							essentiam. Supposito quod esse caritatis sit esse earum, quod dat suo subiecto sicut
							esse albedinis dat esse album sicut supradictis doctoribus videtur. Deductio istius
							propositionis est evidens, quia caritas vel alia forma accidentalis quecumque
							augeretur secundum tale esse ipsa existente indivisibili in natura sua vel hoc esset
							propter maiorem dispositionem subiecti ad ipsam, vel esset propter maiorem
							participationem et radicationem ipsius in subiecto, quorum quodlibet est impossibile,
							ut patet ex dictis.</p>
						<p>Secunda propositio est quod caritas et universaliter omnis forma intensibilis augetur
							secundum essentiam et hoc sequitur ex precedenti, quia constat quod caritas et
							universaliter omnis forma intensibilis augetur vel potest augeri secundum esse quod
							dat subiecto, quod non esset possibile nisi augeretur secundum essentiam, ut patet ex
							precedenti propositione. Et hoc de secundo. </p>
					</div>
				</div>
				<div type="articulus">
					<head>Tertius et quartus articulus</head>
					<p>Quantum ad tertium et quartum articulos simul contra conclusiones istas movenda et
						dissolvenda sunt dubia. Et primo contra primam doctor ille noster contra quem est
						posita…</p>
					<p><name>Gerardus</name> ubi supra</p>
					<p>…Probat tres conclusiones. Prima, quod subiectum, ut stat sub forma, quecumque sit
						illa, sortitur quemdam modum realem derelictum ab ipsa.</p>
					<p>Secunda est quod talis modus derelictus ab ipsa forma in subiecto non est idem realiter
						quod essentia forme.</p>
					<p>Tertia est quod ille modus non est aliqua res medians inter subiectum et formam et ex
						his, ut patet evidenter, sequitur oppositum conclusionis mee.</p>
					<p>Primam conclusionem probat iste doctor primo sic: materia existens sub quantitate
						necessario sortitur quendam modum realem derelictum a quantitate, igitur subiectum
						existens sub forma, quecumque sit illa, necessario sortitur aliquem talem modum
						derelictum ab ipsa. Consequentia videtur satis nota, quia non est maior ratio de
						quantitate quam de alia forma quacumque. Antecedens probatur, quia, si materia existens
						sub quantitate non sortiretur etc., sequeretur quod non haberet aliquam partibilitatem
						intrinsece in sua natura. Consequens est falsum, igitur et antecedens. Consequentia
						patet, quia, si materia sortitur intrinsece in sua essentia partibilitatem ex ipsa
						quantitate, statim haberetur propositum, quia talis partibilitas non est aliud quam
						quidam modus realis derelictus a quantitate. Falsitas consequentis probatur, quia, si
						materia remaneret impartibilis sub quantitate, sequeretur duo inconvenientia. Primum est
						quod partes illius quantitatis essent sine subiecto. Secundum est quod materia non
						posset recipere diversas formas nisi forte vellemus dicere quod diverse forme
						reperiuntur in diversis partibus quantitatis et non materie, quod est absurdum.</p>
					<p>Preterea, si materia existens sub quacumque forma reali non sortiretur aliquem modum
						re-[107vb]-alem intrinsecum, qui sit effectus formalis illius forme, sequitur quod ipsa
						posita sub diversis formis simul successive esset eadem non solum secundum essentiam,
						sed etiam secundum esse. Consequens est falsum, igitur et antecedens. Falsitas
						consequentis patet per <name>Aristotelem</name> I <title>De generatione</title>, ubi
						querens de unitate materie sub diversis formis dicit quod est eadem secundum essentiam
						et non secundum esse. Consequentia probatur, quia non potest dici quod ibi per esse ipse
							<name>Aristoteles</name> intelligat ipsasmet formas, quia tunc esset ibi petitio
						principii, nam idem erit dicere materia existens sub diversis formis est diversa
						secundum esse et dicere et diversa secundum formas. Relinquitur ergo quod ibi per se
						intelligat effectum formalem forme qui est modus ille realis de quo est sermo.</p>
					<p>Preterea, si non ponatur talis modus realis relinqui in materia ex quacumque forma,
						sequitur quod materia non sit magis perfecta sub forma quam sub privatione, quod est
						evidenter falsum. Probatur consequentia, quia, sicut substantia forme non sit substantia
						materie, ita perfectio intrinseca et essentialis ipsius forme nunquam sit intrinseca et
						essentialis ipsi materie. Si ergo materia existens sub forma non acquirat ex ea aliquam
						perfectionem sibi intrinsecam quam vocamus modum realem sive effectu informalem forme,
						non habebit aliquam perfectionem propter illam que est intrinseca et essentialis forme.
						Per illam autem solam non potest dici magis perfecta, quia illa est proprie forma
						quemadmodum et sua substantia quapropter sicut existens sine forma non dicitur magis
						substantia quam existens sub privatione, ita pari ratione existens sub forma non
						diceretur magis perfecta quam sub privatione.</p>
					<p>Preterea, si ponatur quod forma non habeat aliquem effectum formalem super materiam
						quem vocamus modum realem, sequitur quod non habeat causalitatem cause formalis respectu
						ipsius, quod patet esse falsum, quia cum sit forma solius materie non haberet
						causalitatem cause formalis nisi respectu ipsius. Consequentia probatur, quia causalitas
						forme supra materiam vel extendit se usque ad substantiam materie, vel usque ad aliquem
						effectum formalem derelictum a forma in materia quem vocamus modum realem. Primum dari
						non potest, quia materia quantum ad substantiam prevenit ipsam formam cum sit prior ea
						secundum originem, et ideo quantum ad suam substantiam non potest subesse causalitati
						prius. Relinquitur ergo secundum, et sic propositum.</p>
					<p>Preterea, si non ponitur talis modus realis relinqui a forma in materia, sequitur quod
						materia non variabitur in esse specifico per ipsam formam, quod patet esse falsum, quia
						materia subiecta alie et alie forme pertinet ad aliam et aliam speciem, et per
						consequens variatur in esse specifico. Consequentia probatur, quia queratur de isto esse
						specifico in quo variatur materia utrum sit ipsamet forma vel ipsamet materia vel
						aliquid derelictum a forma in materia. Non primum, quia cum esse specificum sit esse
						substantiale sicut substantia forme est alia a substantia materie, ita esse specificum
						forme aliud ab esse specifico materie. Nec potest dari secundum quod sit ipsamet
						materia, quia, cum materia sit incorruptibilis et invariabilis, sequitur quod suum esse
						specificum erit incorruptibile et invariabile, quod patet esse falsum. Relinquitur ergo
						quod sit aliquid derelictum a forma in materia et illud vocamus modum realem sive
						effectum formalem ipsius forme.</p>
					<p>Preterea, si talis modus ponatur, sequitur quod forma non magis perficiat materiam quam
						intelligentia celum, quod nullus dubitat esse falsum, quia intelligentia sic perficit
						celum quod dat sibi solum actum secundum qui est motus vel operatio. Forma vero sic
						perficit materiam quod dat sibi actum primum qui est esse et secundum qui est operari.
						Consequentia probatur, nam queritur [108ra] quid sit iste actus primus quem dat forma
						materie, quia vel est quidam effectus formalis forme, vel est ipsemet actus
						substantialis forme. Si detur primum, habetur propositum. Si detur secundum, dicetur
						statim quod, sicut forma dat se ipsam materie sive suum actum substantialem qui est idem
						quod ipsa, ita intelligentia dat se ipsam celo, et per consequens actum substantialem
						qui est ipsa. Si ergo ex hoc solo quod forma dat actum substantialem materie videtur
						sibi dare actum primum qui est esse pari ratione intelligentia dando celo se ipsam et
						suum actum substantialem, dicetur sibi dare actum primum qui est esse, et per consequens
						non magis perficiet forma materiam quam intelligentia celum.</p>
					<p>Preterea, sequeretur quod actus secundus qui est operari esset solius forme, ita quod
						nullo modo communicaretur materie, quod est evidenter falsum, cum operationes sint
						totius compositi, ut patet I <title>De anima</title>. Consequentia probatur, quia actus
						secundus presupponit actum primum, et ideo nisi materia acquirat a forma actum primum
						qui est esse et effectus formalis forme, nunquam erit simul cum forma ad principiandum
						actum secundum qui est actus operari, et sic patet, ut videtur isti doctori, prima
						conclusio.</p>
					<p>Secundam vero probat faciliter, quia nullus effectus est idem realiter quod sua causa,
						sed modus iste derelictus a forma est effectus ipsius forme, igitur non est realiter cum
						ipsa vel idem quod ipsa.</p>
					<p>Tertiam etiam probat faciliter, quia, si iste modus esset aliqua res media inter
						subiectum sive inter materiam et formam, tunc esset questio de ista re utrum esset
						participata a subiecto mediante alia re vel immediate. Si dicatur quod immediate, pari
						ratione et forma poterit participari a subiecto immediate. Si vero dicatur quod mediante
						alia re, tunc iterum fiet questio de illa re et fiet processus in infinitum, quod est
						inconveniens.</p>
					<p>Contra <name>Gerardum</name></p>
					<p>Hec opinio multa ponit que comuniter non tenentur, nec credo esse vera. Ad presens ea
						discurrere non intendo, quia non intendo pro nunc inquirere an ex coniunctione forme cum
						materia vel subiecto derelinquatur aliquis modus realis in ipso, sed solum ostendere
						quod talis modus non est ponendus vel si ponatur quod necessario est idem realiter cum
						forma, vel res media inter subiectum et formam. Et istud videtur mihi satis evidens,
						quia vel iste modus supposito quod derelinquatur a forma in subiecto vel in materia est
						aliqua entitas, vel nulla. Si nulla, ergo nihil. Si aliqua, ergo realis vel rationis
						tantum. Non rationis tantum, ut patet per eos, ergo realis. Quo posito arguo sic: hec
						entitas realis demonstrata entitate modi predicti vel est etiam realiter materia, vel
						est realiter forma, vel nec realiter forma, nec materia. Non potest dici quod sit
						realiter materia, ut patet ex secunda propositione deducta productione prime
						conclusionis mee. Relinquitur ergo quod sit realiter forma, et sic habetur prima pars
						illius conclusionis vel quod nec sit realiter forma, nec realiter materia, et sic
						habetur secunda, quia entitatem illam realem que non est realiter materia nec forma voco
						rem mediam inter materiam et formam, sed, si doctor iste non vult vocare hanc entitatem
						rem, sed modum rei, non curo. Sufficit mihi quod modus iste, si ponatur, sit aliqua
						entitas realis media inter materiam et formam sic quod nec sit realiter materia, nec
						realiter forma, nec aliud; intelligo per conclusionem illam nisi quod omnem talem
						entitatem ego voco rem.</p>
					<p>Forte dicetur quod iste modus non est realiter materia, nec realiter forma, sed
						utrumque, et ideo non sequitur quod sit res media inter materiam et formam.</p>
					<p>Ista tamen evasio, si daretur, destrueret positionem, sicut patet multipliciter. Primo,
						quia hoc posito modus ille non esset una entitas precise, sed plures, cuius oppositum
						intendit iste doctor noster, et cuius oppositum una cum eis ego suppono in
						deductione.</p>
					<p>Secundo, quia ipsimet concedunt quod iste modus sit idem realiter cum materia.</p>
					<p>Tertio, quia materia et forma non sunt effectus formalis [108rb] ipsius et iste modus
						est effectus formalis ipsius, ut asserit iste doctor.</p>
					<p>His premissis patet quod quelibet illarum trium conclusionum sit falsa. Manet ergo
						conclusio mea, nec teneor respondere ad salvandam eam nisi ad rationes unius
						conclusionis quecumque sit illa. Verum, quia omnes rationes sunt solubiles, ut mihi
						videtur, respondeo ad eas.</p>
					<p>Responsio ad rationes <name>Gerardi</name></p>
					<p>Ad primam, pro prima conclusione negetur antecedens et ad probationem: si intelligat
						quod ex antecedente negato materia non haberet aliquam partibilitatem intrinsece in sua
						essentia et que sit de intrinseca ratione ipsius verum est, quia nulla partibilitas est
						de intrinseca ratione ipsius materie, si vero intelligat quod ipsa materia secundum se
						non esset partibilis, sed sola quantitas, nego consequentiam ad probationem quando
						dicitur quod talis partibilitas non est aliud quam quidam modus realis derelictus a
						quantitate in materia, dico per interemptionem, quia ad hoc quod materia sit partibilis
						sufficit quod sit quantitati coniuncta, nec requiritur aliquis modus derelictus a
						quantitate in ipsa.</p>
					<p>Ad secundam, primo ostendo ex ipsa quod iste doctor contradicit sibi. Secundo respondeo
						ad eam. Primum patet, quia in ista ratione dicit quod modus iste realis derelictus a
						forma in materia est esse materie. Tunc quero an sit esse forme a qua derelinquitur, vel
						non. Si dicit quod non, contradicit sibi evidenter, quia in principali positione ponit
						quod iste modus sit esse forme ipsius secundum quod forma dicitur magis et minus
						sucipere. Si dicat quod sic, etiam contradicit sibi ipsi, quia infra in quinta ratione
						dicit expresse quod esse forme non est esse materie, et sic contradictio in dictis.</p>
					<p>Et ulterius, si modus iste derelictus a forma in materia sit esse materie, cum talis
						modus intendatur et remittatur secundum eum, sequitur quod materia susciperet magis et
						minus secundum esse, quod est falsum et contra eum.</p>
					<p>Et confirmatur, quia per eum forma dicitur suscipere magis et minus secundum esse, quia
						iste modus qui est eius esse intenditur et remittitur, ergo, si modus iste sit esse
						materie, susciperet magis et minus secundum esse non minus quam forma, quod ipse negat
						una cum doctore quem sequitur.</p>
					<p>Ad rationem igitur nego consequentiam et ad probationem dico quod esse, de quo
							<name>Aristoteles</name> loquitur, est idem quod materia vel subiectum acquirit ex
						coniunctione sui cum forma utpote esse album quod subiectum acquirit ex coniunctione sui
						cum albedine vel esse nigrum, quod subiectum acquirit ex coniunctione cum nigredine, et
						istud non est aliquis modus derelictus a forma in subiecto, quia ad hoc quod subiectum
						sit album vel nigrum sufficit quod sit albedini vel nigredini per informationem
						coniunctum, sicut ad precedentem rationem dicebatur de materia et quantitate.</p>
					<p>Ad tertiam nego similiter consequentiam et ad probationem concedo quod, sicut
						substantia forme non sit substantia materie, ita perfectio intrinseca et essentialis
						forme non sit intrinseca et essentialis ipsi materie. Ex hoc tamen non sequitur quod
						materia non sit magis perfecta sub forma quam sub privatione, quia materia privata
						quantitate non est partibilis nec extensa, et tamen informata quantitate est partibilis
						et extensa, nec ad hoc requiritur quod aliqua perfectio intrinseca et essentialis forma
						fiat intrinseca et essentialis ipsi materie, nec requiritur quod ista partialitas sit
						modus derelictus a quantitate in materia. Sufficit enim ad hoc quod materia sit
						quantitati coniuncta, ut dictum est supra.</p>
					<p>Ad quartam primo reduco rationem contra eum, quia, si deductio illa sit bona, sequitur
						quod in forma derelinquatur aliquis modus realis ab ipsa materia, sicut in materia
						relinquitur forma secundum eum, quod tamen est falsum secundum omnes. Consequentia
						patet, quia, si detur oppositum, sequitur per deductionem suam quod materia non habeat
						causalitatem cause materialis respectu forme, quod tamen est falsum per probationem
						summam. Consequentia patet, quia, si detur oppositum, sequitur per deductionem suam quod
						materia [108va] non habeat causalitatem cause materialis respectu forme, quod tamen est
						falsum per probationem suam, quia, cum sit materia solius forme, non habet causalitatem
						cause materialis nisi respectu ipsius, quod patet falsum, et tamen ipse sic deducit de
						forma.</p>
					<p>Ad rationem potest responderi dupliciter. Primo admittendo consequens, quia non videtur
						quod forma habeat causalitatem cause formalis respectu materie, sed respectu compositi,
						quia nec sit materia, nec sit forma, sed totum compositum, VII
							<title>Metaphysice</title>.</p>
					<p>Secundo negando consequentiam, quia posito quod in bono sensu concedatur quod forma
						habet causalitatem cause formalis respectu materie et materia causalitatem cause
						materialis respectu forme, adhuc non erit necesse ponere tales modos derelictos, quia
						cause intrinsece cuiusmodi sunt materia et forma secundum multos non habent effectus
						distinctos a se.</p>
					<p>Ad quintam nego consequentiam et ad probationem dicitur quod illud esse specificum in
						quo variatur materia non est materia precise, nec forma, nec est modus derelictus a
						forma in materia, sed est materia existens sub forma vel forma unita materie, quia,
						sicut ad hoc quod materia sit extensa sufficit quod sit quantitati coniuncta, ita ad hoc
						quod habet tale esse sufficit quod sit tali vel tali forme coiuncta, ut patet ex
						dictis.</p>
					<p>Ad sextam nego consequentiam et ad probationem patet quid dicendum, quia actus primus
						que dat forma materie non oportet quod sit modus realis distinctus a forma, quia ad hoc
						quod forma dat materie actum primum qui est esse sufficit quod materia per informationem
						sit coniuncta illi forme, ut dictum est supra.</p>
					<p>Ad ultimam etiam nego consequentiam ad sensum suum, quia concedo quod operationes sint
						totius coniuncti, etiam ad probationem dico quod patet quid dicendum, quia materia
						potest habere a forma actum primum qui est esse circumscripto omnimodo derelicto ab
						ipsa, ut patet ex dictis. Sic igitur possent respondere ad istas rationes qui negarent
						conclusionem istam.</p>
					<p>Ad rationem vero pro secunda conclusione diceretur sicut tactum est supra quod, licet
						cause extrinsece habeant effectus distinctos a se, non tamen intrinsece.</p>
					<p>Ad rationem autem tertie conclusionis concedo quod res illa que est modus derelictus a
						forma in subiecto si ponatur distincta ab utroque, participatur a subiecto immediate et
						non mediante alia re. Et quando dicitur quod pari ratione forma potest participari a
						subiecto immediate, nego, quia non est simile de forma et de modo derelicto a forma et
						presertim, si modus iste non sit nisi participatio forme, ut videtur isti doctori, sicut
						non est de essentia et esse, secundum doctorem nostrum, nec de fundamento et relatione
						secundum multos, immo, si deductio illa esset bona, probaret quod esse non distinguitur
						realiter ab essentia, quod est contra eum et contra doctorem, quem sequitur et quod
						nulla relatio distingueretur realiter a suo fundamento, cuius oppositum videtur multis,
						ut declarabitur alias. Talis ergo modus arguendi tantum tenet in his que sunt eiusdem
						rationis, sicut declarat doctor noster et bene suo tractatu <title>De esse et
							essentia</title>, questione 9 in solutione argumenti, igitur rationes istarum
						conclusionum patet non concludere quicquid sit de veritate earum, quia quantum pertinet
						ad propositum meum sufficit negare alteram eorum quecumque sit illa, ut dictum est
						supra.</p>
					<p>Contra secundam et tertiam conclusionem posset argui. Verum, quia doctor iste contra
						quem sunt posite non probat, sed supponit oppositas esse veras, et difficultas earum
						principaliter consistit in quattuor; supersedeo ad presens.</p>
					<p>Contra quartam vero conclusionem et eius correlarias propositiones est opinio
							<name>sancti Thome</name> et doctoris nostri qui ponit caritatem et universaliter
						omnem formam intensibile suscipere magis et minus solum secundum esse secundum quod dat
						magis et minus esse a subiecto secundum maiorem et minorem dispositionem subiecti ipsius
						sive secundum radicationem maiorem et participationem sui a subiecto, quod idem est,
						quia maior et minor participatio vel radicatio forme in subiecto sine maiori et minori
						dispositione [108vb] subiecti esse non potest secundum eos.</p>
					<p>Probant igitur isti doctores et sequaces eorum duas conclusiones. Prima, quod una forma
						intensibilis potest suscipere magis et minus secundum essentiam.</p>
					<p>Secunda est quod caritas et verisimiliter quelibet talis forma suscipit magis et minus
						secundum esse quod dat subiecto ipsa mediate indivisibili secundum essentiam.</p>
					<p>Primam conclusionem probat quidam doctor noster ex fundamentis fratris
							<name>Egidii</name>.</p>
					<p><name>Thomas de Argentina</name> ubi supra</p>
					<p>Primo sic: gradus forme mutatus in essentia mutat speciem, quia forme sunt sicut
						numeri, ut patet VIII <title>Metaphysice</title>; sicut in numeris quacumque unitate
						addita vel remota mutatur species, sic quocumque gradu mutato quantum ad essentiam forme
						mutatur species secundum talem formam, sed caritas et albedo et cetera similia
						accidentia in eadem specie manentia suscipiunt magis et minus; ergo huiusmodi susceptio
						non erit quantum ad gradus in essentia. </p>
					<p>Preterea, si caritas et cetere forme intensibiles suscipiunt magis et minus secundum
						essentiam suam, tunc in abstracto dicentur secundum magis et minus. Consequens est
						falsum, igitur et antecedens. Falsitas consequentis patet per <name>Philosophum</name>
						in <title>Predicamentis</title> dicens quod iustitia non dicitur secundum magis et
						minus. Probatur consequentia, quia quicquid competit forme secundum suam essentiam,
						competit ei in abstracto.</p>
					<p>Preterea, si caritas augeretur secundum partes essentiales sibi additas successive aut
						ille partes different numero solum, et hoc non, quia plura accidentia solo numero
						differentia non possunt simul esse in eodem subiecto, aut different specie, et tunc
						caritas aucta non esset eiusdem rationis, quorum utrumque est inconveniens.</p>
					<p><name>Gerardus de Senis</name>, distinctione 2, questione ubi supra, articulo 7</p>
					<p>Preterea, ad idem arguit quidam alius doctor de nostris, quia, si caritas vel alia
						forma augeretur in sua essentia, multa inconvenientia sequerentur.</p>
					<p>Primum inconveniens, quia tunc forma secundum suam essentiam non haberet rationem
						totius et perfecti, quod videtur esse falsum. Consequentia patet, quia omne quod
						augetur, ideo augetur, quia imperfectum, et per consequens habet rationem partis.
						Falsitas consequentis probatur, quia forma secundum suam essentiam habet rationem
						speciei, et per consequens rationem totius et perfecti respectu individuorum a quibus
						potest participari.</p>
					<p>Secundum inconveniens est quod forma secundum suam essentiam non esset simplex, cuius
						oppositum patet per auctorem VI <title>Principiorum</title>.</p>
					<p>Tertium inconveniens est quia esse forme non salvaretur in aliquo gradu infra
						suppositum, quod patet esse falsum. Consequentia probatur, quia essentia rei non
						salvatur nisi habeat omnia que sunt de sua intrinseca ratione. Quapropter, si forma
						augetur in sua essentia, non poterit salvari in aliquo gradu preterque in supremo
						includente omnes alios.</p>
					<p>Quartum inconveniens est quia, sicut quantitas molis non habet statum in augmento et
						decremento, quia potest augeri et minui in infinitum quantum est ex se, ita etiam talis
						forma poterit augeri vel minui quantum est ex se, quod patet esse falsum. Consequentia
						probatur, quia tota ratio quare quantitas potest augeri et minui in infinitum est quod
						ex intrinseco sue nature sibi competit dividi, et per consequens minui et augeri.
						Quapropter, si alicui alteri forme extrinseco sue nature competit minui et augeri, pari
						ratione potest minui in infinitum.</p>
					<p>Quintum inconveniens est quia nulla talis forma esset difficilis, et per consequens nec
						scilibils secundum suam essentiam, quod patet esse falsum. Consequentia probatur, quia
						illud quod est difficile vel scibile debet esse aliquid certum vel determinatum, et per
						consequens invariabile. Quapropter, si forma aliqua propter sui essentiam potest augeri
						et variari, sequitur necessario quod non possit diffiniri, et per consequens nec
						sciri.</p>
					<p>Sextum inconveniens est quod nulla forma suscipiens magis et minus poterit habere
						rationem mensure in suo genere, quod patet esse falsum in multis generibus. Videmus enim
						quod albedo recipit magis et minus, et tamen habet rationem mensure in genere
						co-[109ra]-lorum, ut patet X <title>Metaphysice</title>, et eodem modo patet se habere
						in pluribus aliis generibus. Consequentia probatur, quia de ratione mensure est esse
						invariabile. Illud autem quod est variabile secundum suam essentiam simpliciter est
						variabile, quapropter nullo modo poterit habere rationem mensure.</p>
					<p>Ad idem possent adduci multe difficiles rationes difficultates varias includentes, de
						quibus alias videbitur in questionibus sequentibus, et ideo ad presens non intromitto me
						de eis.</p>
					<p><name>Thomas</name>, ubi supra</p>
					<p>Secundam conclusionem primus istorum doctorum deducit sic: sicut se habet virtus ad
						agere, sic essentia ad esse, sed eadem virtus in nullo variata secundum gradus essentie
						magis et minus agit in passum, secundum quod est magis et minus dispositi; ergo eadem
						essentia essentialiter et intrinsece in nullo variata eidem subiecto dat magis et minus
						esse secundum quod ipsum subiectum est magis et minus dispositum. Et potest hec ratio
						confirmari, quia aer magis et minus dispositus secundum raritatem et presentiam eiusdem
						claritatis solis secundum magis et minus illuminatur, ut experientia manifestat, igitur
						claritas essentialiter et intrinsece in nullo variata dat suo subiecto magis et minus
						esse secundum quod ipsum est magis et minus dispositum; et similiter potest argui de
						calore et duobus calefactibilibus a magis et minus dispositis et de multis aliis.</p>
					<p>Iste due conclusiones simul confirmantur multis auctoritatibus. Primo, auctoritate
							<name>Philosophi</name> in <title>Predicamentis</title>, ubi dicit expresse quod
						iustitia non sufficit magis et minus, sed iustum. Secundo, auctoritate
							<name>Commentatoris</name> VIII <title>Metaphysice</title>, commento 10, dicens quod
						forma non suscipit magis et minus nisi secundum quod est in materia. Tertio, auctoritate
							<name>Simplicii</name>
						<title>Super Predicamentis</title> dicens quod de intentione <name>Aristotelis</name>
						fuit quod forme non suscipiunt magis et minus de se, sed prout participantur a subiecto.
						Multe consimiles possunt auctoritates adduci quas dimitto causa brevitatis.</p>
					<p>Responsio ad rationes <name>Thome</name></p>
					<p>Ista quamvis sint difficilia non videntur concludere. Ad primum pro prima conclusione
						nego maiorem et ad probationem quando dicitur quod forme sunt sicut numeri etc., concedo
						ad intellectum <name>Philosophi</name> quod, sicut unitas addita numero preexistenti vel
						remota ab eo variat numerum et facit quod numerus ille transferatur in aliam naturam
						numeri, ita quod quelibet differentia formalis addita generi sine speciei vel remota ab
						ipsis variat naturam. Hoc est diffinitionem ipsorum, quia facit quod diffinitio
						transferatur ad diffinitionem alterius nature, et ad istum sensum dicit
							<name>Aristoteles</name> quod forme, id est diffinitiones formales, sunt sicut numeri,
						unde <name>Commentator</name> exponens predicta verba sic inquit et quemadmodum quando
						alicui numero additur unum vel ab eo diminuitur unum transiertur ad aliam naturam
						numeri. Similiter diffinitiones composite ex primo genere et pluribus differentiis
						quando ab eis diminuitur aliqua differentia transfertur diffinitio ad diffinitiones
						alterius nature, et similiter quando additur eis aliqua differentia. Verbi gratia inquit
							<name>Commentator</name>, quoniam cum dixerimus in diffinitione animalis quod est
						corpus sensibile nutribile, si deminueremus ultimam differentiam, remanebit diffinitio
						vegetabilium et, si additur alia differentia, scilicet rationale, fit diffinitio
						hominis. Et similiter quattuor, quando eis additur unum, fiunt quinque et quando
						diminuitur unum, fiunt tres. Hec <name>Commentator</name>. </p>
					<p>Sed ex his non sequitur quod quocumque gradu mutato quantum ad essentiam forme varietur
						species forme, sicut infertur, quia in intensione et remissione forme gradus additur vel
						remotus non est differentia formalis, nec ab eo sumitur differentia specifica seu
						quiditativa qua addita vel remota ab eo transfertur eius diffinitio in diffinitionem
						alterius nature eo modo quo dictum est, igitur auctoritas illa <name>Philosophi</name>
						in qua multum fundatur opinio non est ad propositum, ut patet per
							<name>Commentatorem</name>.</p>
					<p>Ad secundum concedo consequens ad bonum [109rb] sensum, quia non solum album suscipit
						magis et minus, sed albedo, immo si albedo non susciperet magis et minus secundum se.
						Hoc est si non esset maior vel minor intensive secundum essentiam suam, non posset dari
						magis et minus album, ut patet ex dictis.</p>
					<p>Et ad probationem quando dicitur quod iustitia non dicitur magis et minus iustitia
						secundum <name>Aristotelem</name>, dico quod non fuit intentio <name>Aristotelis</name>
						quod una iustitia non sit intensior et perfectior alia secundum essentiam, sed quod de
						suis inferioribus non dicitur cum his adverbiis magis et minus, et ita non repugnant
						quod una iustitia non est magis vel minus iustitia quam alia una si est perfectior et
						maior intensive quam alia, ut declarabitur infra.</p>
					<p>Responsio ad rationes <name>Gerardi</name></p>
					<p>Ad tertium apparebit quid dicendum in tertia questione.</p>
					<p>Ad primum vero in consequens alterius doctoris concedo quod quelibet forma habet
						rationem totius et perfecti secundum essentiam suam quantum pertinet ad rationem
						speciei. Sed ex hoc non sequitur quod quelibet habeat rationem totius et perfecti sic
						quod infra speciem illam non posset augeri et esse perfectior secundum essentiam aliter
						caritas Christi non esset per se perfectior caritate lini, quod ego nollem
						concedere.</p>
					<p>Ad secundum dico quod quelibet forma, secundum essentiam suam est simplex, quia nulla
						forma est composita ex materia et forma sicut homo, nec ex partibus quantitativis sicut
						continuum, sed non est ita simplex quin possit esse composita ex partibus
						perfectionalibus ad suam essentiam pertinentibus, nec oppositum intellexit auctor VI
							<title>Principiorum</title>.</p>
					<p>Ad tertium nego consequentiam, quia non sequitur forma est intensibilis et remissibilis
						secundum essentiam, igitur essentia ipsius non salvatur in aliquo gradu infra supremum.
						Et quando dicitur quod essentia rei non salvatur nisi habeat omnia que sunt de sua
						intrinseca ratione, concedo: si intelligitur sicut debet intelligi, videlicet quod
						essentia rei non salvatur nisi habeat omnia que pertinent ad suam diffinitionem vel
						quiditativam rationem, sed ex hoc non concluditur, quia isti gradus non variant
						diffinitionem, nec per consequens rationem quiditativam forme, ut patet ex dictis. </p>
					<p>Ad quartam concedo quod quelibet talis forma sicut et quantitas molis potest augeri et
						minui in infinitum. Qui tamen vellet hoc negare posset dicere quod ratio quam assignat
						non est totalis, quia, si quantitas molis non haberet partes infinitas, non posset
						dividi in infinitum, etiam supposito quod ex intrinseco sue nature competeret ei
						dividi.</p>
					<p>Ad quintam nego consequentiam et ad probationem quando dicitur quod illud quod est
						diffinibile vel scibile debet esse aliquid certum et invariabile, concedo quantum ad
						eius formalem differentiam a qua sumitur diffinitio, quia qualibet tali addita vel
						remota variatur diffinitio, ut dictum est supra, cum hoc tamen stat quod illud sit
						variabile secundum gradus perfectionales predictos, quia ab his non sumitur differentia
						formalis, ut patet ex dictis.</p>
					<p>Ad sextum etiam nego consequentiam et ad probationem dico quod de ratione mensure eo
						modo quo nunc loquimur de mensura est esse invariabile quantum ad illa quibus variatis
						variatur eius ratio diffinitiva vel quiditativa et illud stat cum varietate forme
						quantum ad gradus de quibus loquimur.</p>
					<p>Responsio ad rationes <name>Thome</name></p>
					<p>Ad primam pro secunda conclusione nego maiorem, quia non est simile de agere et virtute
						sive potentia et de esse et essentia, tum quia agere distinguitur realiter a potentia et
						separatur ab ea, esse vero vel non distinguitur ab essentia, vel non separatur ab ipsa,
						tum quia multa requiruntur ad agere supposita essentia forme requiritur ad agere
						supposita virtute in agente debita approximatio et disposito subiecti que non
						requiruntur ad esse supposita essentia forme in subiecto etiam debito, et ideo non est
						mirum si manifeste eadem virtute actio potest indendi vel remitti. Ex hoc tamen non
						sequitur quod manente eadem essentia intendatur et remittatur esse. [109va] </p>
					<p>Ad confirmationem nego consequentiam, quia, si aer magis et minus dispositus secundum
						raritatem ad presentiam eiusdem claritatis solaris, id est ad presentiam eiusdem solis,
						magis et minus illuminatur. Hoc ideo est, quia in aere magis disposito ab eodem agente
						vel illuminante inducitur maior claritas intensive, unde dispositio subiecti facit ad
						hoc quod agens perfectiorem formam inducat, sed, si forma lucis inducta non esset maior
						intensive, aer magis dispositus non esset magis luminosus, et similiter dicendum est de
						calore inducto ab eodem igne in duobus calefactibilibus secundum magis et minus
						dispositis et similibus.</p>
					<p>Ad primam auctoritatem dico quod, sicut tangebatur superius quod intentio
							<name>Philosophi</name> fuit quod iustitia non verificatur de suis inferioribus cum
						his adverbiis ‘magis’ et ‘minus’ cum quibus tamen verificatur de subiecto suo, una enim
						iustitia non est magis vel minus iustitia quam alia, quamvis unus homo magis vel minus
						sit iustus quam alius.</p>
					<p>Ex hoc tamen non sequitur quod iustitia non suscipiat magis vel minus secundum
						essentiam, id est quod una iustitia secundum essentiam suam non sit maior et perfectior
						intensive quam alia. Cuius gratia est advertendum quod predicatio qua iustitia
						predicatur de suis inferioribus est formalis et quiditativa cum sit per se in primo
						modo, quia ratio formalis et quiditative iustitie non est magis in maiori iustitia quam
						in minori. Idcirco, una iustitia non dicitur magis vel minus iustitia quam alia, cum hoc
						tamen stat quod una sit perfectior et maior intensive quam alia, quia hec maioritas et
						perfectio attenditur solum quantum ad gradus qui non variant rationem formale, quia
						ratio formalis cum sumatur a differentia formali, id est a differentia specifica et
						quiditativa, non variatur nisi variata tali differentia specifica, et intensione vel
						remissione forme gradus additus vel remotus non est differentia talis, nec ab eo potest
						sumi talis differentia, ut dictum est. Predicatio vero qua iustitia predicatur de suo
						subiecto vel subiectis non est formalis nec quiditativa, sed tantum denominativa et,
						quia forma perfectior perfectius denominat subiectum et imperfectior imperfectius,
						idcirco dicitur homo magis vel minus iustus secundum quod est in ipso maior vel minor
						iustitia, non aliter, et quod dictum est de iustitia intelligendum est de qualibet
						consimili forma.</p>
					<p>Ad secundam vero et tertiam eodem modo, quia intentio <name>Philosophi</name> fuit quod
						forma non verificatur cum predictis adverbiis de suis inferioribus, sed solum de
						subiecto vel subiectis de quibus dicitur, et ideo dicit <name>Commentator</name> quod
						non suscipit magis et minus nisi secundum quod est in materia, et
							<name>Simplicius</name> quod non secundum se prout participatur a subiecto, quod verum
						est modo dicto.</p>
				</div>
				<div>
					<head>Ad rationes principales</head>
					<p>Ad primam nego antecedens quantum ad illam partem qua dicitur quod forma non augetur
						secundum essentiam.</p>
					<p>Ad probationem que fundatur in auctoritate auctoris VI <name>Principiorum</name> est
						responsum supra. Et secundam rationem concedo et, si bene intelligatur, credo eam
						concludere.</p>
				</div>
			</div>
		</body>
	</text>
</TEI>
Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 17, Quaestio 1 - THESIS Digital Text Library

Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 17, Quaestio 1 [atv-l1d17q1.xml] text

Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 17, Quaestio 1 [atv-l1d17q1.xml]
text
