Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 19 et 20, Quaestio 2

Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 19 et 20, Quaestio 2 [atv-l1d19et20q2.xml]
text

<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<?xml-model href="https://raw.githubusercontent.com/lombardpress/lombardpress-schema/develop/src/1.0/out/critical.rng" type="application/xml" schematypens="http://relaxng.org/ns/structure/1.0"?>
<?xml-model href="https://raw.githubusercontent.com/lombardpress/lombardpress-schema/develop/src/1.0/out/critical.rng" type="application/xml" schematypens="http://purl.oclc.org/dsdl/schematron"?>
<TEI xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" xmlns:xi="http://www.w3.org/2001/XInclude">
	<teiHeader>
		<fileDesc>
			<titleStmt>
				<title>Liber I, Distinctio 19 et 20, Quaestio 2</title>
				<author>Alphonsus Toletanus Vargas</author>
				<editor>Luciana Cioca</editor>
				<respStmt>
					<name>Jeffrey C. Witt</name>
					<resp>TEI Encoder</resp>
				</respStmt>
			</titleStmt>
			<editionStmt>
				<edition n="0.0.0-dev">
					<date when="2016-09-15">September 15, 2016</date>
				</edition>
			</editionStmt>
			<publicationStmt>
				<authority>THESIS project</authority>
				<availability status="free">
					<p>Public Domain</p>
				</availability>
			</publicationStmt>
			<sourceDesc>
				<listWit>
					<witness xml:id="P" n="Paris1490">Paris1490</witness>
				</listWit>
			</sourceDesc>
		</fileDesc>
		<encodingDesc>
			<variantEncoding method="parallel-segmentation" location="internal"/>
			<schemaRef n="lbp-critical-1.0.0"
				target="https://raw.githubusercontent.com/lombardpress/lombardpress-schema/master/src/1.0/critical.rng"> </schemaRef>
			<editorialDecl>
				<p>Encoding of this text has followed the recommendations of the LombardPress 1.0.0
					guidelines for a critical edition</p>
			</editorialDecl>
		</encodingDesc>
		<revisionDesc status="draft">
			<listChange>
				<change when="2016-09-02" who="#JW" status="draft" n="0.0.0">
					<p>Created file for the first time.</p>
				</change>
			</listChange>
		</revisionDesc>
	</teiHeader>
	<text xml:lang="la">
		<front>
			<div xml:id="includeList">
				<xi:include
					href="https://bitbucket.org/lombardpress/lombardpress-lists/raw/master/workscited.xml"
					xpointer="worksCited"/>
				<xi:include
					href="https://bitbucket.org/lombardpress/lombardpress-lists/raw/master/Prosopography.xml"
					xpointer="prosopography"/>
			</div>
			<div xml:id="starts-on">
				<pb ed="#P" n=""/>
				<cb ed="#P" n=""/>
			</div>
		</front>
		<body>
			<div xml:id="atv-l1d19et20q2">
				<head>Liber I, Distinctio 19et20, Quaestio 2</head>

				<p>Secundo quero utrum trium personarum in divinis sit equalitas summa. </p>
				<div type="rationes-principales">
					<head>Rationes principales</head>
					<p>Et videtur primo quod non, quia aliquid potest una persona divina quod non potest alia
						persona, igitur earum equalitas non est summa. Consequentia patet, quia, si aliquid
						potest una persona quod non potest alia persona, non sunt equales in potentia, ergo per
						consequens equalitas earum non est summa. Antecedens probatur, quia Pater potest
						generare, Filius autem non, nec Spiritus Sanctus, ergo non sunt equales.</p>

					<p>Contra: tres persone divine sunt summe equales, igitur earum equalitas est summa.
						Antecedens est <name>beati Augustini</name> V et VI <title>De Trinitate</title> per
						totum. Consequentia est bona; ergo etc.</p>
				</div>
				<div>
					<head>Divisio Quaestionis</head>
					<p>In ista questione primo ponam unicam distinctionem, secundo quadruplicem conclusionem.
						Tertio movebo dubia. Quarto respondebo.</p>
				</div>
				<div type="articulus">
					<head>Articulus primus </head>

					<p>[126va]Quantum ad primum supposita distinctione de qualitate proprie dicta et largo
						modo sumpta in precedenti questione declarata distinguo de summa equalitate, quia uno
						modo potest accipi pro equalitate qua non potest maior dari in genere equalitatis
						proprie dicta. Alio modo, pro equalitate qua non potest dari maior in genere equalitatis
						largo modo sumpte et secundum hoc aliter est dicendum ad questionem, ut declarabitur
						articulo sequenti.</p>
				</div>
				<div type="articulus">
					<head>Secundus articulus</head>

					<p>Quantum ad secundum. </p>
					<div>
						<head><supplied>Conclusio prima</supplied></head>

						<p>Prima conclusio est quod inter personas divinas non est equalitas proprie dicta. Hanc
							probo sic: trium personarum in divinis non est alia et alia quantitas, igitur inter
							ipsas non est equalitas proprie dicta. Consequentia patet, quia equalitas proprie
							dicta est habitudo quantitatis non ad se, sed ad aliam quantitatem, ut patet ex
							questione precedenti. Et antecedens est notum, quia trium personarum in divinis non
							est alia et alia magnitudo, dicens <name>beatus Augustinus</name> V <title>De
								Trinitate</title>, capitulo 10, quod, sicut in divinis non dicimus tres essentias,
							sed unam tantum, ita nec tres magnitudines, sed unam, igitur earum non est alia et
							alia quantitas. Et confirmatur, quia quantitas in spiritualibus non est molis, sed
							perfectionis, ut patet per <name>beatum Augustinum</name> VI <title>De
								Trinitate</title>, capitulis 2 et 22 de parvis, sed que dicunt perfectionem
							simpliciter in divinis multiplicari non possunt; igitur etc. </p>

						<p>Ex ista conclusione sequitur quod inter personas divinas non est similitudo proprie
							dicta. Deductio est evidens, quia, sicut earum non est alia et alia quantitas, ita nec
							alia et alia qualitas et similitudo proprie dicta est habitudo qualitatis non ad se,
							sed ad aliam qualitatem sicut equalitas proprie dicta est habitudo quantitatis non ad
							se, sed ad aliam quantitatem.</p>
					</div>
					<div>
						<head><supplied>Conclusio secunda</supplied></head>

						<p>Secunda conclusio est quod inter personas divinas est equalitas largo modo sumpta,
							pro cuius declaratione premitto aliquas propositiones.</p>

						<p>Prima est quod inter personas divinas est identitas relativa. Hoc patet, quia quorum
							est una substantia, illorum est identitas relativa. Hoc patet, quia eadem
							distinguuntur identitate relativa, quorum substantia est una, ut patet V
								<title>Metaphysice</title>, sed trium personarum in divinis est una substantia; ergo
							etc.</p>

						<p>Secunda est quod inter personas divinas est equalitas relativa et hoc etiam patet
							primo per determinationem <name>Magistri</name> distinctione 31, ubi inquirit an Pater
							sit equalis et similis Filio relative et determinat quod sic. Secundo, quia omne
							absolutum in divinis esset una tantum persona. Equalitas autem non esset si una tantum
							persona esset, dicente <name>Hilario</name> III <title>De Trinitate</title> quod
							similitudo sibi ipsi non est, nec equalis sibi aliquis dicitur. Et confirmatur, quia,
							secundum <name>beatum Augustinum</name> VI <title>De Trinitate</title>, capitulo 9,
							prima equalitas et prima similitudo est in Filio, igitur hoc non esset si tantum una
							persona esset. Tertio sic: omne ens cuius esse non est ad se, sed ad alterum, est
							respectivum vel respectus. Hoc patet, quia per hoc respectivum differt ab absoluta
							etiam per adversarios, sed equale vel equalitas non est ad se, sed ad alterum, ut
							patet ex dictis; ergo etc.</p>

						<p>Tertia propositio est quod equalitas relativa divinis non est nisi identitas. Hoc
							patet primo ex conclusione precedenti, quia, si equalitas relativa non esset identitas
							in divinis, pari ratione nec similitudo erit identitas, nec equalitas esset
							similitudo, sed omnis equalitas relativa condivisa identitati et similitudini est
							equalis proprie dicta; ergo in divinis ad intra esset proprie dicta equalitas, cuius
							contrarium patet ex conclusione precedenti.</p>

						<p>Preterea, ubi magnitudo non distinguitur ab essentia sive substantia, ibi equalitas
							non distinguitur ab identitate. Hoc patet, quia equalis est proportio fundamenti ad
							fundamentum, talis relationis ad relationem. Sed in divinis magnitudo nullo modo
							distinguitur ab essentia ex natura rei, ut patet ex 8 distinctione et questionibus
							super Prologo.</p>

						<p>His propositionibus premissis patet assumpta conclusio, quia omnis equalitas relativa
							que non est nisi identitas est equalitas lar-[126vb]-go modo sumpta, sed inter
							personas divinas est equalitas relativa, ut patet ex secunda propositione que non est
							nisi identitas, ut patet ex tertia; ergo etc. Et confirmatur, quia in divinis ad intra
							est equalitas et non est equalitas proprie dicta, ergo est largo modo sumpta.
							Consequentia patet, quia equalitas sufficienter dividitur per equalitatem proprie
							dictam et largo modo sumptam. Antecedens quantum ad primam partem patet ex secunda
							propositione. Quantum ad secundam patet ex conclusione precedenti.</p>
					</div>
					<div>
						<head><supplied>Conclusio tertia</supplied></head>

						<p>Tertia conclusio est quod huius equalitas relativa que ponitur inter persona divinas
							est relatio realis, non rationis, pro cuius declaratione premitto aliquas
							propositiones.</p>

						<p>Prima est quod nulla identitas eiusdem ad se ipsam est relatio realis. Hanc probo
							primo, quia tali relationi non convenit diffinitio relationis realis que est esse
							realiter ad aliud. Assumptum patet, quia unum et unum non est aliud a se ipso.</p>

						<p>Secundo, quia omnis relatio realis est realis habitudo duorum, quorum unum habet
							rationem fundamenti alterum rationem termini, sed constat quod unum et idem, ut sic,
							non habet rationem duorum etc.</p>

						<p>Tertio, quia, sicut relatio rationis ad extrema rationis, ita relatio realis ad
							extrema realia, sed omnis relatio rationis requirit duo extrema secundum rationem,
							igitur omnis relatio realis duo extrema secundum rem, quod in proposito dici non
							potest.</p>

						<p>Quarto, quia realiter relativa sunt realiter opposita, sed eiusdem ad se ipsum non
							est realis oppositio, igitur nec realis relatio.</p>

						<p>Secunda propositio est quod omnis identitas relativa eiusdem ad se ipsum est relatio
							rationis et hoc sequitur ex precedenti, quia omnis relatio est realis vel rationis.
							Sed identitas relativa eiusdem ad se ipsum est formaliter relatio et non realis, ut
							patet ex propositione precedenti, igitur est rationis. Maior nulli deberet esse
							rationabiliter dubia tum propter quamdam opinionem que videtur tenere oppositum. Probo
							eam primo, quia, si detur aliqua relatio que non sit realis vel rationis, vel talis
							est fabricata ab anima, vel non. Si sic, igitur est relatio rationis. Si non, ergo
							realis quorum quodlibet est contra positum.</p>

						<p>Secundo, et est quasi confirmatio precedentis rationis, quia vel talis relatio
							consurgit inter extrema et natura rei circumscripta omni apprehensione actuali ipsius
							anime comparantis unum extremum et aliud, vel non. Si sic, ergo est realis. Si non,
							ergo est rationis, quia nomine relationis rationis non intelligitur nisi relatio illa
							que non consurgit ex natura rei inter extrema. </p>

						<p>Tertio, quia relatio realis et relatio rationis non minus evacuant naturam relationis
							quam ens reale et ens rationis evacuent naturam entis, sed impossibile est dare
							aliquod ens quin sit reale vel rationis, ergo ista propositio expresse ponitur a
								<name>Philosopho</name> V <title>Metaphysice</title> in capitulo 8 ad aliquid. </p>

						<p>Tertia propositio est quod nulla identitas relativa unius rei ad aliam rem in
							creaturis est relatio realis. Patet primo sic: nulle due res distincte in creaturis
							realiter sunt unum realiter, igitur nulla identitas relativa; ergo etc. Antecedens
							supponitur et ponitur a <name>Damasceno</name>, libro I, capitulo 11. Consequentia
							probatur, quia ad realem identitatem relativam duarum rerum necessario requiritur
							realis unitas ipsarum.</p>

						<p>Secundo sic: omnis relatio realis consurgit inter extrema ex natura circumscripta
							omni apprehensione anime identitas relativa unius rei ad aliam in creaturis non
							cosurgit; ergo etc. Probatur minor, quia circumscripta omni apprehensione anime
							conscribitur omnis unitas unius rei ad aliam in creaturis, per
								<name>Damanscenum</name> ubi supra, ergo et omnis identitas relativa ipsarum.</p>

						<p>Tertio sic: omnis identitas relativa realis presupponit realem identitatem extremorum
							in aliquo absoluto, sed identitas relativa unius rei ad aliam in creaturis non
							presupponit; igitur etc. Minor probatur, quia nulle res in creaturis distincte
							realiter sunt idem realiter in aliquo absoluto, ut dictum est supra, igitur identitas
							relativa earum [127ra] non presupponit etc. Ista videtur intentio
								<name>Philosophi</name> V <title>Metaphysice</title> in capitulo de ad aliquid
							dicens quod eadem dicuntur quorum substantia est una, igitur quorum subiecta non est
							una realiter, illa non sunt eadem realiter, sed substantia duarum rerum in creatarum
							non est una realiter; igitur. </p>

						<p>Quarta propositio est: omnis identitas relativa unius rei ad aliam in creaturis est
							relatio rationis. Ista sequitur ad precedentem et patet eius deductio ex deductione
							secunde. </p>

						<p>Quinta propositio est quod omnis identitas relativa unius rei ad aliam in divinis est
							relatio realis. Hec patet primo, quia in divinis omnes res distincte realiter sunt
							idem realiter, igitur earum identitas relativa est relatio realis.</p>

						<p>Secundo, quia omnis relatio que manet in re circumscripto opere intellectus est
							realis, sed relatio identitatis que ponitur inter personas divinas est huiusmodi, quia
							identitas personarum in divinis non dependet ab intellectu.</p>

						<p>Tertio, quia illa sunt eadem identitate relativa quorum substantia est una, V
								<title>Metaphysice</title>, igitur illa sunt eadem identitate relativa reali cuius
							substantia est una unitate reali, sed constat quod substantia trium personarum in
							divinis est una unitate reali; ergo etc.</p>

						<p>Quarto, quia identitas relativa in divinis ad intra habet omnia ad relationem
							necessario requisita, ergo est relatio realis. Consequentia est nota. Antecedens
							probatur, quia ad rationem realem sufficiunt tria. Primo, quod fundamentum sit reale
							et terminus realis, quia entis ad non ens vel entis realis ad ens rationis non est
							relatio realis. Secundo, quod sit realis distinctio extremorum, quia eiusdem ad se
							ipsum non est relatio realis. Tertio, quod talis relatio consequatur extrema ex natura
							rei absque operatione alterius potentie conparantis unum extremum ad aliud, quia,
							licet Petrus et Martinus sint extrema realis et realiter distincta, ratio tamen
							identitatis inter eos non est realis, ut patet ex tertia propositione, quia non
							consequuntur hec extrema ex natura rei, sed ex operatione intellectus comparantis unum
							ad alterum in specie, cuius unitas non est realis, sed rationis tantum. In proposito
							autem reperiuntur hec tria, quia persone divine que sunt fundamentum et terminus huius
							identitatis sunt reales et realiter distincte et identitas consurgit ex natura rei non
							est operatione intellectus, quia ipsarum substantia est una unitate reali non rationis
							tantum.</p>

						<p>His propositionibus premissis assumpta conclusio arguitur sic: omnis identitas
							relativa unius rei ad aliam rem in divinis est relatio realis, sed equalitas relativa
							que ponitur inter divinas personas non est identitas relativa unius rei ad aliam rem,
							ut patet ex dictis.</p>
					</div>
					<div>
						<head>
							<supplied>Conclusio quarta</supplied>
						</head>

						<p>Ultima conclusio est quod equalitas trium personarum in divinis est summa equalitas.
							Probatur sic: summa identitas unius rei ad aliam rem est identitas trium personarum,
							ergo summa equalitas est equalitas earum. Antecedens patet, quia omnis alia identitas
							unius rei ad aliam deficit ab hac identitate. Consequentia est bona, quia equalitas
							trium personarum non est nisi identitas earum, ut patet ex dictis.</p>

						<p>Est tamen advertandum quod inter personas divinas non est equalitas summa in genere
							equalitatis proprie dicte, quia inter ipsas non est equalitas proprie dicta, sed in
							genere equalitatis largo modo sumpte, ut satis patet ex precedentibus.</p>

						<p>Ex ista conclusione sequitur quod persone divine sunt summe equales in substantia
							potentia et magnitudine et universaliter omni perfectione. Deductio ista est evidens,
							quia in omnibus istis sunt summe idem, ergo et summe equales, et hic est processus
								<name>beati Augustini</name> VI <title>De Trinitate</title>, per totum, ubi ex summa
							identitate Patris et Filii et Spiritus Sancti in substantia magnitudine et ceteris
							perfectionibus probat earum summa equalitatem. Et hoc de secundo articulo.</p>
					</div>
				</div>
				<div>
					<head>Tertius et quartus articulos</head>

					<p>Quantum ad tertium et quartum articulos simul contra conclusiones istas movenda et
						dissolvenda sunt dubia. Et primo contra primam est opinio…</p>

					<p>Opinio <name>Scoti</name> in I, distinctione 31, questione 1 et in
							<title>Quolibet</title>, questione 6</p>

					<p>…Que ponit quod inter personas divinas est equalitas [127rb] proprie dicta non solum
						largo modo sumpta. Ex pro ista opinione ex fundamentis <name>Scoti</name> quidam doctor
						sic arguit.</p>

					<p><name>Landulphus</name> in I, distinctione 18, questione 2, articulo 1, conclusione
						5</p>

					<p>Ubicumque est perfecta ratio fundamenti et distinctio extremorum, ibi est vera relatio,
						sed inter personas divinas est perfecta ratio fundamenti equalitatis proprie dicte et
						distinctio extremorum, ergo inter ipsas est talis relatio equalitatis. Maior patet, quia
						ex sufficientia cause infertur effectus et fundamentum et extrema sunt sufficiens causa
						relationis. Minor etiam patet de distinctione extremorum, quia Pater et Filius sunt
						supposita distincta de sufficientia fundamenti probatur, quia ibi est magnitudo
						perfecta, quia infinitas ibi est etiam unitas fundamenti, quia una magnitudo numero est
						in tribus personis, sequitur ergo quod ibi sit perfecta et propria equalitas.</p>

					<p>Secundo sic: ad fundamentum equalitatem et similitudinem proprie dictam sufficit unitas
						numeralis fundamenti, ergo inter personas divinas est ponenda equalitas et similitudo
						proprie dicta. Consequentia patet, quia per me totalis causa quare inter ipsas non est
						ponenda talis equalitas nec similitudo est quod earum non est alia et alia quantitas,
						nec alia et alia qualitas. Hec autem ratio, ut patet, esset nulla si ad tales relationes
						sufficit unitas numeralis fundamenti. Antecedens vero probatur ab eodem doctore
						quadrupliciter. Primo sic:</p>

					<p><name>Landulphus</name> in I, distinctione 3, questione 1, articulo 1, conclusione
						2</p>

					<p>Non plus repugnat unitas fundamenti relationibus fundatis super uno sicut est idem
						similiter et equale quam relationibus non fundatis super uno secundum relationes que non
						fundantur super uno. Possunt esse vere relationes et proprie cum unitate numerali
						fundati, ergo multo plus relationes fundate super uno. Maior patet, quia relationes
						fundate super uno non distrahuntur per conditionem unitatis plusquam ille que non
						fundantur super uno. Minor probatur, quia relationes producentis et producti non
						fundantur super uno, ex V <title>Metaphysice</title>, et tamen in divinis relatio
						producentis et productivo fundatur in eadem essentia numero et similiter in creaturis
						res fundat relationem moventis et moti sicut voluntas.</p>

					<p>Secundo sic: habita una quantitate et una qualitate reali numero in duobus realiter
						distinctis illa dicuntur equalia et similia realiter et proprie, ergo cum una unitate
						numerali fundati stabit relatio realis fundata. Consequentia patet. Antecedens probatur,
						quia dicemus quantitatem et albedinem separatam in sacramento eucharistie vini et alteri
						substantie panis, ille panis nunc affectus istis accidentibus esset equalis pani priori
						realiter et proprie et sibi similis. Et, si dicitur quod ista non est equalitas realis,
						nec similitudo, quia panis qui prefuit non est, sed est transubstantiatus, istud non
						valet, quia hoc non est propter unitatem numeralem fundamenti, sed propter defectum
						extremi, sed, si rediret idem panis transubstantiatus et maneret esset equalis pani
						affecti illis accidentibus et tamen esset idem fundamentum numero.</p>

					<p>Tertio sic: unitas numeralis fundamenti non plus repugnat relationibus equiparantie
						quam relationibus super positionis, sed istis non repugnat, ergo nec illis. Maior patet,
						quia relativa suppositionis plus recedunt ab unitate quam relativa equiparantie. Minor
						probatur, quia totum ad partem se habet secundum rationem excedentis, quia omne totum
						est maius sua parte et tamen totius et partis est unitas numeralis, ergo relatio
						suppositionis stat cum unitate numerali, et per consequens multo plus relatio
						equiparantie.</p>

					<p>Quarto sic: in entibus est dare perfectam distinctionem et inequalitatem realiter et
						perfectam identitatem et equalitatem. Ista consequentia patet, quia, secundum
							<name>beatum Augustinum</name>, equalitas perfectior est simpliciter inequalitate et
						identitas distinctione. Si ergo est dare in universo illud quod est imperfectius,
						scilicet inequalitatem et distinctionem perfectam, non deficiet illud quod perfectius,
						scilicet equalitas perfecta et iden-[127va]-titas perfecta, sed non potest esse perfecta
						identitas, nec perfecta equalitas nisi cum distinctione extremorum reali stet unitas
						substantie numeralis, sic est in divinis personis; ergo etc.</p>

					<p>Responsio ad rationes <name>Landulphi</name></p>

					<p>Ad primum istorum nego minorem et ad probationem concedo quod in divinis non est
						magnitudo perfecta, sed ex hoc non sequitur quod ibi sit ratio fundamenti et equalitatis
						proprie dicte, quia sic ibi est perfecta magnitudo, quod non est ibi alia et alia
						magnitudo que tamen requiritur ad equalitatem ut condividitur identitati.</p>

					<p>Ad secundum nego antecedens et ad probationem dico ad primam dupliciter. Primo, per
						interemptionem maioris, quia non est simile de relationibus originis que non fundatur
						super uno et de relationibus que fundantur super uno. Ratio dissimilis est, quia
						relationes originis sunt alterius et alterius rationis in extremis, et ideo non
						supponunt aliquam distinctionem priorem. Relationes autem que fundantur super uno sunt
						eiusdem rationis in extremis, et ideo requirunt aliquam distinctionem priorem, ut
						determinentur ad certum numerum. Et potest ratio reduci contra eos sic: non magis
						repugnat unitas fundata relationibus fundatis in uno quam relationibus non fundatis
						super uno, sed relationes originis sic fundatur super essentiam divinam quod non
						presupponunt aliquam distinctionem priorem secundum eos; igitur relationes predicte,
						videlicet identitas et similitudo et equalitas, sic fundantur super divinam essentiam
						quod etiam non presupponunt aliquam distinctionem priorem, quod est contra eos. Sed,
						quia forte non est possibile quod due relationes opposite sive sint eiusdem rationis in
						extremis sive non fundentur in eodem fundamento per se et primo, ideo nego minorem et ad
						probationem dico quod relationes originis in divinis non fundantur realiter in essentia
						cum sint realiter ipsa per exclusionem omnis distinctionis ex natura rei, ut in
						sequentibus apparebit. Et ad secundam probationem dico quod in creaturis nulla una res
						fundat relationem moventis et moti, quia omne quod movetur ab alio movetur, secundum
							<name>Philosophum</name> unde voluntas non secundum illud quod movet movetur, sed
						secundum aliud etc. </p>

					<p>Contra solutionem istam instatur dupliciter. Primo, quia, si propter transitum originum
						in essentia non esset fundamentum, et tamen vere sunt origines distincte realiter, ita
						dicetur in proposito quod identitas et similitudo et equalitas transeunt in essentiam,
						quia non distinguuntur ab ea realiter, et tamen cum vera unitate numerali ipsius stabit
						quod erunt reales realiter distincte et nil aliud queritur.</p>

					<p>Secundo, de voluntate, quia illud aliud et aliud aut est alia et alia res totaliter, et
						tunc erunt in nobis due volunttes, vel saltem una composita ex duobus realibus nullo
						modo eiusdem nisi compositive, aut illud aliud et aliud in voluntate est diversa ratio
						formalis cum unitate reali, et hoc etiam nego ego.</p>

					<p>Ad primam concedo quod, si tales relationes essent possibiles in divinis, non
						fundarentur realiter in essentia, sed essent ipsa, sed ista non est causa, quia non sunt
						possibiles in divinis, sed tota causa est, quia equalitas sic sumpta non est possibilis
						ubi non est alia et alia quantitas, sicut nec relationes originis sunt possibiles ubi
						non est originans et originatum et, quia in divinis cum unitate essentie stat distinctio
						originantis originati et non alia et alia quantitas, poterunt esse in divinis relationes
						originis distincte realiter et non similitudo, nec equalitas proprie dicta. </p>

					<p>Ad secundum concedo quod in nobis sunt due voluntates, agens scilicet et possibilis, ut
						alibi fuit declaratum.</p>

					<p>Ad secundam probationem antecedentis nego antecedens unde dico quod, si eadem quantitas
						numero esset in duobus realiter distinctis, talis non essent equalia, sed eadem. Et ad
						probationem dico quod, si rediret idem panis transubstantiatus, non esset equalis pani
						affecto illis accidentibus, sed idem in quantitate, licet diversus in substantia.</p>

					<p>Ad tertiam posset dici sicut ad primam per interemptionem maioris. Secundo et melius,
						ut credo per interemptionem minoris. Nec [127vb] probatio valet, quia totum realiter
						distinguitur a qualibet sui parte ratione alterius.</p>

					<p>Ad quartam concedo quod in entibus potest reperiri perfecta equalitas, immo, si in
						entibus reperitur equalitas proprie dicta, necessario est perfecta, quia consistit in
						esse punctuali et non suscipit magis et minus. Sed quando dicitur ulterius quod
						equalitas perfecta et identitas perfecta non possunt esse nisi cum distinctione
						extremorum reali, stet unitas substantie numeralis. Quicquid sit de identitate de qua
						aliter est dicendum quam de equalitate dico quod ratio quantum ad equalitatem est ad
						oppositum, quia cum unitate quantitatis numeralis nunquam stat equalitas proprie
						dicta.</p>

					<p>Contra secundam conclusionem non arguo, quia contra eam in speciali non sunt nisi illa
						que adducta sunt contra primam. Sed contra propositiones quas premisi pro deductione
						ipsius sunt diversi doctores. Et primo contra primam et secundam simul est quidam
						doctor…</p>

					<p><name>Aureolus</name> I, distinctione 31, questione 1, articulo 3, conclusione 3</p>

					<p>…Qui ponit quod identitas equalitas et similitudo in divinis personis nullam
						habitudinem ponunt nec realem, nec rationis, sed unitatem absolutam et indistinctam sive
						indistinctionem quantitatis et magnitudinis virtualis et qualitatis essentialis, ad
						cuius declarationem premittit quod unitas potest accipi tripliciter. Uno modo, pro
						indistinctione alicuius rei in se, sicut Socrate dicitur res una. Secundo, pro
						indistinctione alicuius rei in pluribus, sicut unus homo specifice est in pluribus
						numeraliter distinctis. Tertio, pro indistinctione relativa secundum quam aliquis
						apprehendens duo alba statuit inter illa quandam apprehensionem indistinctam. Primo et
						secundo modo non importat relationem, sed tertio modo unitas sumitur relative, cum
						igitur similitudo simul unitas in qualitate et equalitas unitas quantitatis necesse est
						quod accipiantur vel pro unitate absoluta quantitatis et qualitatis, vel pro unitate
						relativa absoluta quidem ut, si in duabus superficiebus esset eadem albedo, superficies
						ille haberent unam albedinem unitate absoluta, nec esset aliud unam superficiem esse
						similem alteri nisi eas habere unam albedinem indistinctam. Quandoque vero similitudo
						est unitas relativa, ut inter duo alba est unitas albedinis non quod sit aliqua secunda
						albedo inter illas, sed quia inter eas est relativa unitas et indistinctio que dicitur
						conformitas in divinis, itaque non est similitudo relativa que dicitur conformitas aut
						equalitas relativa que dicatur commensuratio, sed hoc importat personas esse similes,
						quia habent unam indivisibilem naturam et ipsas esse equales significat quod habent unam
						magnitudinem indivisam non quod magnitudo, prout est una commensuretur sibi ipsi prout
						est in altera, quia idem non commensuratur sibi ipsi nec secundum rem, nec secundum
						rationem. Nullus enim dicitur sibi similis aut equalis. Et potest ex dictis formari
						talis ratio vel personas esse equales significat eas habere unam magnitudinem indivisam
						vel significat quod magnitudo, prout est una persona, commensuratur sibi ipsi prout est
						in alia. Secundum dari non potest, quia unum non commensuratur sibi ipsi nec secundum
						rem, nec secundum rationem. Relinquitur ergo primum sic intentum, quia personas divinas
						habere unam magnitudinem indivisam non est aliqua unitas relativa, sed absoluta, ut
						patet ex dictis.</p>

					<p>Preterea, contra easdem conclusiones potest argui ex dictis <name>Magistri</name> sic:
						omnis relatio est aliquid positivum equalitas et similitudo inter personas divinas non
						est aliquid positivum, ergo non sunt relationes. Maior est nota. Minorem ponit
							<name>Magister</name> distinctione 31, capitulo 2, dicens quod non indocte quibusdam
						videtur nomine equalitatis vel similitudinis non aliquid poni, sed removeri; ergo
						etc.</p>

					<p>Preterea, persone divine non sunt equales secundum relationem, sed secundum
						substantiam, igitur earum equalitas non est relativa, sed absoluta. Consequentia videtur
						nota. Antecedens <name>Magister</name> deducit distinctione 31 per <name>beatum
							Augustinum</name> qui dicit V <title>De Trinitate</title>, capitulo 7: querimus
						secundum quid sit equalis Patri Filius, non secundum hoc quod ad Patrem dicitur Filius
						est equalis Patri et restat [128ra] quod secundum illud quod ad se dicitur sit equalis
						et infert, ergo ut substantia sit equalis. </p>

					<p>Et confirmatur per Magistrum quo post verba <name>Augustini</name> concludit sic:
						equalitas Patris et Filii non est relatio vel notio, sed vere unitas.</p>

					<p><name>Scotus</name> et sui sequaces</p>

					<p>Contra tertiam conclusionem est communis opinio multorum que ponit quod equalitas
						divinarum personarum est relatio distincta ad identitate et similitudine quod a
						quibusdam sic probatur:</p>

					<p><name>Landulphus</name> in I, distinctione 19, questione 2, articulo 2, conclusione
						1</p>

					<p>Fundamenta non eadem ex natura rei fundantia relationem ad equalitatem rationem
						fundamenti necessario fundant relationes distinctas, sed infinitas et essentia et
						similiter infinitas et sapientia sunt non idem ex natura rei et fundant relationes
						adequantes suam rationem totalem; ergo fundant relationes distinctas, et per consequens
						equalitas que fundatur in infinitate identitas in essentia et similitudo in sapientia
						erunt relationes distincte. Maior patet, quia ex quo ponitur relatio adequare
						fundamentum, si fundamentum non sit illud relatio, non erit eadem. Si enim esset eadem
						alteri relationi, excederet suum fundamentum, quia fundaretur in altero fundamento
						distincto a suo. Minor quantum ad primam partem supponitur. Quantum ad secundam,
						scilicet quod iste relationes adequent totam rationem fundamenti, patet, quia Pater est
						Filio equalis secundum totam infinitatem adequate et similiter idem secundum essentiam
						et similis secundum sapientiam adequatissime.</p>

					<p>Ad rationes <name>Aureoli</name></p>

					<p>Ad primam istorum, licet in isto processu verbali sint aliqua dubia, venio tamen ad
						punctum rationis et dico quod personas esse equales equalitate relativa, ut nunc
						loquimur, non significat eas habere unam magnitudinem indivisam, nec significat quod
						magnitudo, prout est in una, comensuretur etc, quia tunc inter personas divinas esset
						equalitas relativa proprie dicta, quod non est verum, sed significat eas in magnitudine
						et omni perfectione esse idem identitate relativa, non absoluta. Ratio huius est, quia
						ibi talis equalitas non est nisi identitas.</p>

					<p>Ad secundum dico quod <name>Magister</name> intendit quod similitudo et equalitas non
						ponunt habitudinem sine relationem aliquam in divinis distinctam ab identitate, quia in
						divinis ad intra non est similitudo, nec equalitas proprie dicta. Vult etiam quod
						removeant in equalitatem oppositam equalitati proprie dicte, quia talis inequalitas non
						est in divinis, sed non intendit quod simpliciter importent privationem et non aliquod
						positivum, cum ipse dicat in principio illius distinctionis quod Pater est equalis et
						similis Filio relative, ut dictum est.</p>

					<p>Ad tertium concedo quod Filius non est equalis Patri secundum relationem fundamentalem,
						sed secundum substantiam, quia equalitas inter personas non attenditur inter notionalia,
						sed inter essentialia et sicut loquitur <name>Augustinus</name> et etiam
							<name>Magister</name>, sed ex hoc non sequitur quod inter personas non sit equalitas
						relativa, immo totum oppositum, quia equalitatem fundamentalem consequitur naturaliter
						equalitas relativa. Per hoc patet quid dicendum ad confirmationem, quia
							<name>Magister</name> non intendit quod in divinis ad intra non sit equalitas
						relativa, cum dixerit oppositum in principio dicente, sed intendit quod equalitas
						fundamentalis non sit relatio, sed absolutum, et hec est verum.</p>

					<p>Ad rationes <name>Landulphi</name></p>

					<p>Ad rationem contra tertiam propositionem nego minorem, quia, ut patet ex 8
						distinctione, inter infinitatem et essentiam nulla est distinctio, nec materialis, nec
						formalis, nec aliqua ex natura rei, et ideo ratio est ad oppositum, quia fundamenta
						penitus indistincta ex natura rei fundantia relationes adequatas etc. fundant
						indistinctas relationes; sic est in proposito, ergo etc.</p>

					<p>Contra tertiam conclusionem et propositiones quas premisi pro deductione eius potest
						multipliciter argui. Et primo contra duas propositiones primas est quedam opinio que
						ponit quod identitas numeralis qua idem ad se ipsum dicitur relative est relatio realis,
						non rationis, ubi est advertendum secundum imaginationem istorum quod aliquid dicitur ad
						se dupliciter. Uno modo, negative, quia non ad aliud, et sic esse ad se est esse
						formaliter absolutum. Alio modo, positive et sic esse ad se ipsum est esse formaliter
						relativum et talis relatio qua aliquid dicitur positive ad se ipsum relative est relatio
						re-[128rb]-alis, ut dicunt, existens completive et actualiter extra animam sive quis
						intelligatur sive non quod potest probari ex dictis eorum multipliciter. </p>

					<p>Primo sic: identitas eiusdem ad se ipsum manet in re circumscripto opere intellectus,
						igitur est relatio realis non rationis. Consequentia est bona. Antecedens patet, quia
						sive quis intelligat, sive non, quelibet res est eadem sibi, patet. Si unum contrariorum
						est aliquid reale et alterum est formaliter aliquid reale, sed identitas et diversitas
						opponuntur contrarie. Non enim opponuntur contradictorie, nec privative, cum utrumque
						sit aliquid positivum, nec relative, quia identitas non refertur ad diversitatem, nec
						econverso, igitur, cum diversitas sit relatio realis completive et actualiter extra
						animam, sequitur quod identitas sit relatio realis completive et actualiter extra
						animam.</p>

					<p>Preterea, quandocumque aliqua duo ex opposito dividunt aliquod commune reale si unum
						dividentium est reale et alterum, sed idem et diversum dividunt totum ens reale et
						diversitas est relatio realis, ergo et identitas.</p>

					<p>Preterea, si identitas eiusdem ad se ipsum esset relatio rationis, sequeretur quod
						nihil esset sibi idem per se. Consequens est impossibile, quia nihil dicitur magis per
						se quam idem de se ipso. Consequentia probatur, quia tunc in conceptu identitatis
						eiusdem ad se ipsum sive in eo quod est esse idem sibi ipsi includeretur ens rationis,
						sed constat quod ens reale et ens rationis non faciunt unum per se, sed per
						accidens.</p>

					<p>Preterea, si identitas eiusdem ad se ipsum sit relatio rationis, erit processus in
						infinitum in identitatibus posito uno solo ente. Consequens est falsum, igitur et
						antecedens. Consequentia probatur, quia, si ens reale est sibi ipsi idem per relationem
						rationis, pari ratione et illa relatio erit sibi ipsi idem per relationem rationis per
						aliam relationem identitatis secundum rationem, sic et in infinitum; igitur etc. </p>

					<p>Opinio <name>Scoti</name> et suorum</p>

					<p>Contra tertiam propositionem simul et quartam est quedam alia opinio que ponit quod
						identitas relativa unius rei ad aliam rem in creaturis est relatio realis et non
						rationis, quod probatur multipliciter. </p>

					<p>Primo sic: omnis relatio que manet in re circumscripto opere intellectus est relatio
						realis; relatio identitatis unius rei ad aliam rem in creaturis est huiusmodi, igitur.
						Probatur minor, quia sive intellectus intelligat, sive non,. magis sunt idem Petrus et
						Iohannes quam Petrus et asinus, igitur ipsorum identitas est in re circumscripto opere
						intellectus.</p>

					<p>Preterea, cuius oppositum est realiter et actualiter extra animam ipsum est realiter et
						actualiter extra animam, sed diversitas et identitas unius rei ad aliam rem sunt
						relationes opposite et constat quod diversitas est realiter et actualiter extra animam,
						quia circumscripto omni opere intellectus duo contraria, puta albedo et nigredo, magis
						differunt inter se quam duo non contraria.</p>

					<p>Preterea, omnis effectus naturalis cuius omnes cause sunt realiter et actualiter extra
						animam est realiter et actualiter extra animam, sed identitas predicta est effectus
						naturalis cuius etc; igitur. Maior patet. Minor probatur, quia per se cause identitatis
						relative unius rei ad aliam rem non sunt nisi extrema et medium sive finitum, sed hic
						homo et ille qui sunt extrema talis identitas certum est quod sunt realiter extra animam
						medium sive fundamentum est realiter extra animam, quia identitas specifica duorum
						individuorum sub eadem specie fundantur super unitatem speciei que est unitas realis non
						rationis, ut supponitur ab istis; ergo etc.</p>

					<p>Preterea, omnis relatio in qua omnia illa reperiuntur qua requiruntur ad relationem
						realem est vere realis; identitas predicta est huiusmodi, igitur. Probatur minor, quia
						ad talem relationem requiritur quod extrema sint realia et quod sint realiter distincta
						et quod relatio consurgat inter ea ex natura rei. Hic autem omnis reperiuntur in
						proposito, quia constat quod duo homines sunt extrema realia et realiter distincta et
						inter ipsos consurgit relatio identitatis ex natura rei, quia sive intellectus
						intelligat, sive non. Certum est quod duo homines sunt eiusdem speciei; ergo.</p>

					<p>Contra quintam propositionem et principalem conclusionem simul est quedam opinio
						communi multis que ponit quod identitas et similitudo et equalitas trium [128va]
						personarum in divinis non sunt relationes reales, sed rationis tantum, quod probatur ab
						aliquibus.</p>

					<p><name>Aureolis</name> in I, distinctione 31, questione 1, articulo 3, propositione
						1</p>

					<p>Primo sic: impossibile est relationes reales et oppositas esse in eodem subiecto primo
						alioquin cum contradictoria includantur in qualibet oppositione. Sequitur quod
						contradictoria erunt in eodem subiecto primo, sed equalitas et similitudo habent pro
						primo subiecto quantitatem dimensivam vel virtualem et qualitatem substantialem vel
						accidentalem. Est enim equalitas passio et proprietas quantitatis, similitudo vero
						qualitatis. In divinis autem est una quantitas et una qualitas in tribus personis, ergo
						impossibile est quod sint in Patre et Filio due equalitates opposite reales
						quantumcumque distinguuntur, quia in divina essentia que est primum subiectum essent
						opposita simul.</p>

					<p>Preterea, impossibile est quod aliquid in divinis habeat rationem generis sive speciei,
						secundum <name>Augustinum</name> VII <title>De Trinitate</title>, capitulo 9, sed, si
						equalitas sit relatio realis vel similitudo in divinis universale et species erunt ibi
						plures equalitates solo numero differentes a quibus potest abstrahi equalitas in communi
						que predicabitur de pluribus differentibus solo numero tanquam species vera, et idem
						erit de similitudine, ergo illud poni non potest.</p>

					<p>Preterea, non est magis intima similitudo creatis qualitatibus aut equalitas
						quantitatibus quam sint similitudo et equalitas divinis personis, sed in creaturis non
						sunt res in actu existentes in qualitatibus vel quantitatibus; ergo minus erunt res in
						divinis.</p>

					<p>Preterea, si similitudo et equalitas sunt reales relationes, erunt 16 reales in divinis
						personis, quattuor quidem origines et 6 similitudines et 6 equalitates, quia quelibet
						persona est equalis duabus, et sic habet duas equalitates et similiter similitudines,
						sed hoc videtur absonum et superfluum tot realitates multiplicare in Deo, ergo
						irrationale est illud poni.</p>

					<p>Preterea, si essent relationes reales, fundarentur in divina essentia, prout est
						equalitas et magnitudo, et per consequens haberent se ad omnia tanquam ad fundamentum.
						Relatio vero actuat suum fundamentum suo modo et fundamentum suam relationem recipit et
						est impotens ad ipsum, sed constat quod hec omnia impossibilia sunt in divinis et
						repugnantia summe perfectioni, igitur et sicut argutum est de similitudine potest argui
						de identitate.</p>

					<p><name>Thomas de Argentina</name> in I, distinctione 31, questione 1, articulo 2</p>

					<p>Preterea, ad idem quidam doctor noster arguit. </p>

					<p>Primo sic: illa relatio non est realis cuius esse dependet completive ab intellectu,
						sed equalitas in divinis est huiusmodi, quia Pater non potest concipi equalis Filio;
						ergo nisi eadem magnitudo divina his accipiatur per intellectum puta semel in Patre et
						semel in Filio.</p>

					<p>Preterea, inter eadem extrema super eodem fundamento non possunt fundari plures
						oppositiones realium relationum, sed inter Patrem et Filium super eodem fundamento
						fundatur paternitas ex parte Patris et filiatio ex parte Filii, ergo nulla alia relatio
						inter Patrem et Filium in divinis poterit esse realis.</p>

					<p>Preterea, hec est differentia inter relationes modo potentie et modo unius sive modo
						numeri, quia relationibus modo potentie fundamenta non referuntur nec relationibus quas
						fundant, ut denominantur formaliter, sed solum ipsa supposita. Potentia enim generativa
						Socrate non est pater, sed ipse Socrate est pater. Sed relationibus modo unius ac modo
						numeri etiam ipsa fundamenta proprie referuntur et huiusmodi relationibus formaliter
						denominantur. Non enim duo alba solum sunt similia, sed etiam due albedines sunt
						similes, nec solum lapides sunt equales, sed eorum quantitates sunt equales, cum ergo in
						divinis non sunt plures magnitudines que relatione equalitatis ad invicem referantur,
						sequitur quod relatio equalitatis fundata super una et eadem virtutis magnitudine non
						possit esse realis, quia, si esset realis, etiam ipsa fundamenta adinvicem realiter
						refererentur, quod est impossibile, cum unum tantum sit fundamentum et eiusdem ad se
						ipsum non possit esse realis relatio; igitur etc. [128vb] </p>

					<p>Responsio ad rationes factas contra primam et secundam conclusionem</p>

					<p>Pro solutione istarum rationum advertendum quod identitas eiusdem rei ad se ipsam est
						duplex, quedam fundamentalis et absoluta, quedam formalis et relativa. Prima non est
						nisi unitas essentialis secundum quam quelibet res est eadem sibi ipsi essentialiter,
						quia indivisa a se et divisa ab omni alia re et identitas sic sumpta non est relatio
						realis, nec rationis, nec unius, ut termini et alterius ut fundamentis, sed dicitur
						essentialiter enti et uno, ut patet. Secunda vero est formaliter relatio rei vel
						rationis, quia est habitudo inter terminos secundum rem vel secundum rationis.</p>

					<p>His premissis dico quod primam quod identitas fundamentalis et absoluta manet in re
						circumscripto opere intellectus, sed talis non est relatio identitatis eiusdem ad se
						ipsum formalis et relativa et non manet in re circumscripto opere intellectus, quia ad
						talem intellectus utitur uno ut duobus, V <title>Metaphysice</title>.</p>

					<p>Ad secundum dico quod diversitas realis non opponitur identitati eiusdem rei ad se
						ipsam, quia ista simul stant res sit eadem sibi et diversa realiter ab omni alia, unde
						concesso quod diversitas realis sit relatio realis, ex hoc non sequitur quod identitas
						eiusdem ad se ipsum sit relatio realis, quia non opponitur sibi. Et per hoc patet ad
						tertium.</p>

					<p>Ad quartum: ratio est contra eos, quia, si identitas etc sit relatio realis, adhuc
						nihil esset sibi ipsa idem per se per declarationem suam, quia existente absoluto et
						relativo non sit aliquid per se unum in creaturis. Concedo ergo quod nullum ens creatum
						est sic sibi ipsi idem per se identitate formali et relativa, sed quodlibet ens est idem
						per se identitate formali et absoluta.</p>

					<p>Ad quintum etiam dico quod ratio est ad oppositum, quia, si ratio aliquid concludit,
						melius concludit quod, si ens reale est sibi ipsi idem per relationem realem, quod pari
						ratione illa relatio esset sibi ipsi per aliam relationem identitatis realem, et sic in
						infinitum, potest tamen dici quod processus in infinitum non est possibilis in entibus
						rationis. Potest etiam dici quod non sequitur talis processus, quia relatio identitatis
						non est eadem sibi alia relatione, sed se ipsa cum ipsa sit essentialiter relatio. Nec
						valet si dicatur quod pari ratione standum erat in primo, quia non sunt eiusdem
						rationis. Manent ergo propositiones solutis rationibus.</p>

					<p>Responsio ad tertiam et quartam propositionem</p>

					<p>Ad primam nego minorem. Et ad probationem dico quod Petrus et Iohannis non sunt magis
						idem realiter quam Petrus et unus asinus, quia non conveniunt in aliqua una realitate
						neque si dicatur quod tunc a Petro et Iohanne non magis posset abstrahi unus conceptus
						quam Petro et asino, quia in Petro et Marco est similitudo essentialis que non est in
						Petro et asino, ratione cuius intellectus accipit inter eos similitudinem et format unam
						intentionem, ut patet per <name>Commentatorem</name> I <title>De anima</title>, commento
						8.</p>

					<p>Ad secundum nego minorem et ad probationem dico quod diversitas numeralis que sola est
						diversitas realis non opponitur identitati specifice, immo stat simul cum ea, et ideo
						non oportet quod talis identitas sit realis.</p>

					<p>Ad tertium similiter dicitur quod minor est falsa, quia, licet extrema talis
						identitatis sint realiter extra animam, medium tamen sive fundamentum non est realiter
						extra animam, quia unitas specifica non est realis, sed rationis, ut dictum est
						pluris.</p>

					<p>Ad ultimum etiam patet quod minor non est vera, quia quamvis duo homines, utputa Petrus
						et Paulus, sint extrema realis realiter distincta, relatio tamen identitatis non
						consurgit inter eos ex natura rei, sed ex operatione intellectus comparantis unum ad
						aliud in specie cuius unitas non est realis sed rationis. Patet igitur rationes non
						concludere.</p>

					<p>Ad rationes <name>Aureoli</name> contra quintam propositionem et principalem
						conclusionem</p>

					<p>Restat ergo respondere ad ea que adducebantur contra quintam propositionem et
						principalem conclusionem.</p>

					<p>Ad primum concedo quod impossibile est relationes reales oppositas esse in eodem
						subiecto primo proprie [129ra] loquendo sic quod realiter insint ei sive quod realiter
						fundentur in ipso, sed ex hoc nil concluditur, quia equalitas et similitudo in divinis
						non sunt sic in aliquo tanquam in subiecto unde, sicut relationis originis non fundantur
						realiter in essentia divina, sed sunt realiter in ipsa, ut est supradictum, sic
						equalitas et similitudo non fundantur realiter in Deo in quantitate virtuali et
						qualitate substantiali, sed sunt realiter ista.</p>

					<p>Ad secundum reduco primo rationem contra facientem, quia, si ratio sit bona, sequitur
						quod paternitas et filiatio non sint relationes reales in divinis. Deductio est evidens,
						quia per modum suum arguendi si paternitas et filiatio in divinis sunt relationes
						reales, in divinis erit universale. Erunt enim sic plures relationes reales a quibus
						potest abstrahi relationis ratio in communi que predicabitur de pluribus tanquam verum
						universale sive habeat rationem generis, sive speciei. Ad rationem ergo dico quod ex hoc
						non sequitur quod aliquid in divinis habeat rationem generis vel speciei, quia nihil est
						quod realiter Deus proprie non est in genere, nec in specie.</p>

					<p>Ad tertium patet ex questione precedenti quod equalitas et similitudo in creaturis sunt
						res actu existentes. Est tamen magna differentia inter illa in creaturis et in divinis,
						quia in creaturis sunt equalitas et similitudo proprie dicte et sunt in quantitatibus et
						qualitatibus subiective. In divinis autem non est equalis, nec similitudo proprie dicta,
						nec est in aliquo subiective, ut patet ex dictis.</p>

					<p>Ad quartum potest uno modo dici quod non sequeretur ex hoc quod in divinis essent 16
						relationes, ut patuit equalitas et similitudo in divinis personis non sunt nisi
						identitas, et per consequens non sequitur quod in qualibet persona sint due equalitates
						et due similitudines distincte, immo non sequitur quod in qualibet persona sint due
						identitates, sed una tantum, quia, sicut unum album una similitudine est simile pluribus
						albis, ut patet ex questione precedenti, ita una persona divina una identitate relativa
						est eadem ceteris personis, et sic ad plus non essent nisi 7 relationes reales in
						divinis, scilicet quattuor relationes originis et 3 identitative relative. Verum, quod
						in divinis sint 7 relationes reales potest habere bonum vel malum intellectum. Dico quod
						equalitas vel similitudo sive identitas quod idem est et paternitas in Patre non sunt
						due relationes reales distincte realiter, sed solum sunt due distincte realiter
						virtualiter et equaliter. Sic de generatione activa et spiratione activa fuit dictum
						distinctione 13, questione 1, articulo ultimo. Et ideo, sicut concedimus 4 relationes
						reales originis in divinis, sic et non aliter debemus concedere 7, 4, scilicet originis
						et 3 identitates predictas videas ibi. </p>

					<p>Ad quintum. Primo, reduco rationem contra facientem, quia vel de ratione realis
						relationis est fundari realiter in aliquo, vel non. Si dicatur quod non, patet quod
						ratio nihil concludit, quia tunc non oportet quod huiusmodi relationes, si sint reales,
						fundentur realiter in essentia divina, nec in aliquo. Si dicatur quod sic, sequitur quod
						relationes originis cum sint reales fundentur in aliquo, quod est impossibile per
						deductionem suam, etiam quia illud in quo fundarentur per rationem suam actuaretur per
						huiusmodi relationes et essent in potentia ad ipsas, quod est omnino impossibile sive
						illud sit essentia divina, sive persona divina, sive quicquid assignetur ab ipso.</p>

					<p>Ad rationem igitur dicitur, sicut dictum est supra, quod huiusmodi relationes sicut nec
						relationes originis non fundatur realiter in aliquo proprie loquendo tantum large. Et
						secundum nostrum modum intelligendi conceditur a doctoribus fundari in essentia, quia,
						si essent realiter distincte ab ipsa, fundarentur realiter in ipsa. Est tamen
						advertendum ne sit equivocatio in dictis quod fundamentum relationis aliquotiens
						accipitur pro eo in quo relatio realiter fundatur aliquotiens pro eo quod per relationes
						realiter refertur primo modo. Relationes divine proprie loquendo non habent aliquod
						fundamentum, sed secundum modo bene, quia per ipsas persone divine proprie et realiter
						referuntur et in isto secundo sensu dixi superius quod persone divine sunt fundamentum
						et terminus istarum [129rb] relationum, et hoc est verum.</p>

					<p>Responsio ad rationes <name>Thome de Argentina</name></p>

					<p>Ad primum nego minorem, quia persone divine vere et realiter sunt equales sive quis
						intelligat, sive non, et ad probationem quando dicitur quod Pater non potest concipi
						equalis Filio nisi eadem magnitudo divina his accipiatur per intellectum, nego, quia
						huiusmodi esse equalitas non est nisi identitas et ad hoc quod Pater concipiatur esse
						idem Filio non oportet quod eadem magnitudo divina his accipiatur per intellectum quod
						circumscripto omni opere intellectus Pater est idem Filio.</p>

					<p>Ad secundum potest dici uno modo quod ista ratio supponit relationes divinas in aliquo
						fundari, quod non est verum proprie loquendo quod dictum est supra, ideo nihil
						concludit. Secundo potest dici quod maior est falsa etiam in creaturis, quia eadem
						albedo est fundamentum similitudinis et distinctionis que tamen in creaturis sunt plures
						relationes reales. Eadem enim albedine unum album est simile alteri albo et realiter
						distinctum ab eo. Potest dici tertio quod, si maior esset vera de fundamento finito,
						adhuc non esset vera, quod patet in simili, quia impossibile est relationes oppositas in
						eodem fundamento finito fundari et tamen, secundum istum doctorem, non est impossibile
						de fundamento infinito, quia, secundum eum, in essentia divine fundantur paternitas et
						filiatio, licet improprie dicantur relationes divine fundari in essentia, cum realiter
						sint ipsa.</p>

					<p>Ad tertium potest uno modo dici quod quicquid sit de differentia illa quam iste doctor
						assignat inter relationes modo posite et modo unius in creaturis, in divinis tamen
						differentia illa non habet locum, quia, licet in creaturis potentia generativa Socrate
						non sit pater, sed ipse Socrate ut dicit, in divinis tamen potentia generativa patris
						est pater etiam formaliter secundum eum. Secundo potest dici sicut ad precedentem
						rationem, quia ratio presupponit relationes divinas in aliquo fundari realiter, quod
						tamen est falsum proprie loquendo.</p>

					<p>Contra quartam conclusionem et propositiones correlarias potest argui, quia aliquid
						potest una persona quod non potest alia, sed, quia istud dubium tactum est in proponendo
						questionem, pertranseo.</p>
				</div>
				<div>

					<head>Responsio ad argumenta principalia</head>

					<p>Ad primum dico quod Patrem posse aliquid quod non potest Filius intelligitur
						dupliciter. Uno modo, quia Pater habet potentiam ad aliquid faciendum quam non habet
						Filius, sicut homo habet potentiam ad intelligendum quam non habet leo. Alio modo, quia,
						licet eandem potentiam numero habent Pater et Filius, in Patre tamen est alicui
						coniuncta cui non est, nec potest esse coniuncta in Filio ratione cuius aliquid potest
						Pater quod non potest Filius. His premissis concedo quod aliquid potest Pater quod non
						potest Filius secundo modo, non autem primo modo, quia, licet Pater possit generare et
						Filius non, hoc non est ex eo quod potentia generandi non sit in Filio, ut videtur
						quibusdam, sed ex eo quod non habet generationem activam, nec potest eam elicere, ut
						patet distinctione 6, questione 1, articulo 2, conclusione 3, et ideo non sequitur quod
						Filius non sit equalis Patri in potentia, nec per consequens quod eorum equalitas non
						sit summa. Secundam concedo.</p>
				</div>










			</div>
		</body>
	</text>
</TEI>
Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 19 et 20, Quaestio 2 - THESIS Digital Text Library

Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 19 et 20, Quaestio 2 [atv-l1d19et20q2.xml] text

Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 19 et 20, Quaestio 2 [atv-l1d19et20q2.xml]
text
