Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 22 et 23, Quaestio 1

Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 22 et 23, Quaestio 1 [atv-l1d22et23q1.xml]
text

<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<?xml-model href="https://raw.githubusercontent.com/lombardpress/lombardpress-schema/develop/src/1.0/out/critical.rng" type="application/xml" schematypens="http://relaxng.org/ns/structure/1.0"?>
<?xml-model href="https://raw.githubusercontent.com/lombardpress/lombardpress-schema/develop/src/1.0/out/critical.rng" type="application/xml" schematypens="http://purl.oclc.org/dsdl/schematron"?>
<TEI xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" xmlns:xi="http://www.w3.org/2001/XInclude">
	<teiHeader>
		<fileDesc>
			<titleStmt>
				<title>Liber I, Distinctio 22 et 23, Quaestio 1</title>
				<author>Alphonsus Toletanus Vargas</author>
				<editor>Luciana Cioca</editor>
				<respStmt>
					<name>Jeffrey C. Witt</name>
					<resp>TEI Encoder</resp>
				</respStmt>
			</titleStmt>
			<editionStmt>
				<edition n="0.0.0-dev">
					<date when="2016-09-15">September 15, 2016</date>
				</edition>
			</editionStmt>
			<publicationStmt>
				<authority>THESIS project</authority>
				<availability status="free">
					<p>Public Domain</p>
				</availability>
			</publicationStmt>
			<sourceDesc>
				<listWit>
					<witness xml:id="P" n="Paris1490">Paris1490</witness>
				</listWit>
			</sourceDesc>
		</fileDesc>
		<encodingDesc>
			<variantEncoding method="parallel-segmentation" location="internal"/>
			<schemaRef n="lbp-critical-1.0.0"
				target="https://raw.githubusercontent.com/lombardpress/lombardpress-schema/master/src/1.0/critical.rng"> </schemaRef>
			<editorialDecl>
				<p>Encoding of this text has followed the recommendations of the LombardPress 1.0.0
					guidelines for a critical edition</p>
			</editorialDecl>
		</encodingDesc>
		<revisionDesc status="draft">
			<listChange>
				<change when="2016-09-02" who="#JW" status="draft" n="0.0.0">
					<p>Created file for the first time.</p>
				</change>
			</listChange>
		</revisionDesc>
	</teiHeader>
	<text xml:lang="la">
		<front>
			<div xml:id="includeList">
				<xi:include
					href="https://bitbucket.org/lombardpress/lombardpress-lists/raw/master/workscited.xml"
					xpointer="worksCited"/>
				<xi:include
					href="https://bitbucket.org/lombardpress/lombardpress-lists/raw/master/Prosopography.xml"
					xpointer="prosopography"/>
			</div>
			<div xml:id="starts-on">
				<pb ed="#P" n=""/>
				<cb ed="#P" n=""/>
			</div>
		</front>
		<body>
			<div xml:id="atv-l1d22et23q1">
				<head>Liber I, Distinctio 22 et 23, Quaestio 1</head>
				<p>Post predicta etc differendum nobis etc. Circa distinctionem istam 22 et sequentem in
					quibus Magister agit de divinis nominibus quero: utrum nomina dicta de Deo dicuntur de
					ipso formaliter. </p>
				<div type="rationes-principales">
					<head>Rationes principales</head>
					<p>Et videtur primo quod non, quia Deus non potest aliquo nomine proprie nominari, ergo
						nullum nomen dicitur de ipso formaliter. Consequentia nota. Antecedens est <name>beati
							Augustini</name>
						<title>De verbis Domini</title>, sermone 34, dicens quicquid potest fari non est
						ineffabile. Ineffabilis autem est Deus, ex quibus evidenter sequitur quod Deus non
						potest fari et, si non potest fari, non potest aliquo nomine proprio nominari.</p>

					<p>Contra Deus est formaliter iustus sapiens et bonus, et sic de singulis que dicunt
						perfectionem simpliciter, ergo saltem ista nomina dicuntur de Deo formaliter.</p>
				</div>
				<div>
					<head>Divisio quaestionis</head>
					<p>In ista questione primo ponam aliquas distinctiones, secundo conclusiones. Tertio
						dubia. Quarto respondebo.</p>
				</div>
				<div type="articulus">
					<head>Primus articulus</head>

					<p>Quantum ad primum distinguo primo de nominibus que de Deo dicuntur privative sive
						negative, sicut infinitus, immortalis, invisibilis, et huiusmodi. Quedam vero dicuntur
						de Deo positive sive affirmative, sicut ens, vivens, omnipotens etc. </p>

					<p>Secundo, distinguo de nominibus que dicuntur de Deo positive seu affirmative, quia
						quedam dicuntur tantum figuraliter et metaphorice sicut agnus, leo etc. Vero quedam
						dicuntur de ipso proprie et non ut cognoscens diligens et similia metaphorice. </p>

					<p>Tertio, distinguo de nominibus que dicuntur de Deo proprie, quia quedam dicuntur de Deo
						ex tempore et tantum in ordine ad creaturam, sicut creator et conservator, dominus etc.,
						de quibus tractat <name>beatus Augustinus</name> V <title>De Trinitate</title>, capitulo
						ultimo. Quedam vero dicuntur de eo simpliciter et sine habitudine ad aliquam creaturam,
						sicut sapiens, iustus, generans. </p>

					<p>Quarto, distinguo de nominibus que de Deo dicuntur simpliciter et sine habitudine ad
						creaturam, quia quedam de singulis dicuntur personis vel saltem de duabus, non tamen de
						omnibus, et huiusmodi nomina relative dicuntur adinvicem, sicut Pater Filius spirare et
						spirari sive spiratio activa et passiva, quod idem est. Quedam vero de singulis
						sigillatim dicuntur de personis et de omnibus communiter, non tamen pluraliter, sed
						singulariter sicut Deus bonus, magnus et huiusmodi. Quedam autem vel saltem aliquid de
						singulis personis sigillatim et de omnibus communiter, non tamen singulariter, sed
						pluraliter, sicut persona. Dicimus enim quod Pater est persona, Filius est persona,
						Spiritus Sanctus est persona, et tamen non dicimus quod Pater et Filius et Spiritus
						Sanctus sunt una persona, sed tres persone. Quedam vero de nulla persona dicitur
						sigillatim, sed de omnibus similiter, sicut trinitas et istud nomen non dicitur secundum
						substantiam, sed quasi collectivum pluralitatem designat personarum, ut patet per
							<name>Magistrum</name> in littera.</p>

					<p>His premissis patent septem differentie nominum quibus uti possumus loquendo de Deo et
						de omnibus potest intelligi questio.</p>
				</div>
				<div type="articulus">
					<head>Articulus secundus</head>

					<p>Quantum ad secundum articulum. </p>

					<div>
						<head><supplied>Conclusio prima</supplied></head>

						<p>Prima conclusio est quod aliqua nomina dicta de Deo privative dicuntur de ipso
							formaliter, aliqua vero non. Pro cuius declaratione premitto duas distinctiones de
							nominibus privativis, cum quibusdam propositionibus.</p>

						<p>Prima distinctio est de nominibus privativis absolute, quia quedam sunt privativa
							absoluta secundum rem et secundum vocem, sicut tenebra in aere et cecitas in visu et
							universaliter omnia quibus significantur subiectum privari aliqua perfectione sibi
							debita. Quedam vero sunt privativa secundum vocem, non autem secundum rem, sicut
							invisibilitas in sono insensibilitas in angelo et huiusmodi quibus non subiectum
							privari aliqua perfectione debita sibi et tamen quantum ad [131rb] modum significandi
							sunt privationes vel significant ad modum privationum. </p>

						<p>Secunda distinctio est de nominibus privativis secundum vocem et non secundum rem,
							quia talia sunt adhuc in duplici differentia. Quedam enim sunt privativa secundum
							vocem et non positiva secundum rem et talia sunt nomina quibus significatur quid res
							sit, et tamen habent modum significandi privativum et quod aliqua sint huiusmodi
							apparebit inferius. Quedam enim sunt privativa secundum vocem et pure negativa
							secundum rem et talia sunt omnia nomina privativa secundum vocem quibus non
							significatur quid res sit secundum tantum quid non sit, sicut invisibilitas in sono,
							insensibilitas in angelo etc. Et hec de primo. </p>

						<p>De secundo premitto aliquas propositiones. Prima est quod nullum privativum secundum
							vocem et secundum rem potest vere dici de Deo. Et hec est evidens, quia impossibile
							est Deum privari vel carere aliquo sibi debito. </p>

						<p>Secunda est quod aliqua nomina dicta de Deo sunt privativa secundum vocem et tamen
							positiva secundum rem. Probatur sic: infinitas et immensitas vere dicuntur de Deo et
							sunt nomina privativa secundum vocem et positiva secundum rem. Consequentia est nota
							et antecedens quantum ad duas primas partes quantum ad tertiam probatur sic: infinitas
							est de per se et primo intellectu quiditativo deitatis, ergo non est ratio privativa,
							nec negativa, sed positiva secundum rem. Antecedens fuit declaratum in Prologo,
							questione 5, articulo 2, conclusione 3. Et consequentia videtur nota, quia nulla ratio
							privativa vel negativa secundum rem potest esse de per se et primo intellectu
							quiditativa rationis positive qualis est ratio deitatis; ergo etc.</p>

						<p>Secundo sic: infinitas in Deo dicit perfectionem simpliciter, ergo non est ratio
							privativa nec negativa, sed positiva secundum rem. Antecedens communiter est
							concessum. Et consequentia patet, quia nulla ratio privativa nec negativa secundum rem
							dicit perfectionem simpliciter, cum omnis perfectio simpliciter sit aliquid in re
							etiam circumscripto opere intellectus et nulla ratio privativa seu negativa secundum
							rem sit sic aliquid in re.</p>

						<p>Tertio sic: substantia divina est ratio positiva non privativa, nec negativa secundum
							rem; infinitas divina est substantia divina, ergo infinitas divina est ratio positiva,
							non privativa. Maior est nota et minorem ponit <name>Ricardus</name> II <title>De
								Trinitate</title>, capitulo 2, dicens: pro certo habemus quod substantia divina non
							sit aliud quam immensitas sua. Immensitas autem divina non est aliud quam infinitas
							sua, nec econverso; igitur etc.</p>

						<p>Ultimo sic: infinitas et immensitas dicta de Deo significant quid Deus sit et non
							solum quid non sit, igitur non sunt nomina pure negativa, sed positiva secundum rem.
							Consequentia est nota et antecedens videtur clarum, quia, cum dicitur quod Deus est
							infinitas, non solum significat quod Deus non est finitus, quia tunc infinitas ita
							verificaretur de chimera sicut de Deo, quia hec est simpliciter vera. Chimera non est
							finita, quia non est, sed significat quod Deus est quo maius nec esse, nec cogitari
							potest vel quod omnem perfectionem et omnem gradum perfectionis in se ipso
							comprehendit, iuxta sententiam <name>Damasceni</name> libro I, capitulo 11, dicens
							quod totum in se ipso comprehendit, velut quodam Pelagus, substantie infinite.</p>

						<p>Tertia propositio est quod aliqua nomina dicta de Deo sunt privativa secundum vocem
							et pure negativa secundum rem. Probatur sic: aliqua nomina privativa secundum vocem
							distinguuntur de Deo quibus non significantur quid Deus sit, sed solum quid non sit,
							igitur aliqua nomina privativa secundum vocem dicuntur de Deo que non sunt positiva,
							sed pure negativa secundum rem. Consequentia est nota et antecedens videtur clarum,
							quia incorporitas, intensibilitas, invisibilitas et huiusmodi que vere de Deo dicuntur
							sunt nomina privativa secundum vocem et constat quod per ipsa non significantur quid
							Deus sit, sed solum quid non sit, ergo aliqua nomina privativa secundum vocem dicuntur
							de Deo quibus non significatur quid Deus sit, quia, cum dicitur quod Deus est
							incorporeus, non significatur nisi quod Deus non est corpus. Et quando dicitur quod
							est insensibilis non significatur nisi quod non potest sentire, nec sentiri sensui
							corporeo. Et quando dicitur quod est invisibilis non significatur nisi quod non potest
							videri oculo corporali. </p>

						<p>Quarta propositio est quod nomina dicta de Deo privative secundum vocem et positive
							secundum rem, sicut infinitas, immensitas et huiusmodi vere dicuntur [131va] de ipso
							formaliter. Probatur sic: infinitas et immensitas sunt de ratione formali et
							intrinseca deitatis, igitur formaliter distinguuntur de Deo. Consequentia est nota,
							quia bene sequitur animal est de ratione formali hominis, igitur formaliter dicitur de
							homine, et sic de ceteris quibuscumque et antecedens etiam patet, quia infinitas. Et
							per consequens immensitas sunt de per se et primo intellectu quiditativo deitatis, ut
							dictum est. </p>

						<p>Ultima propositio est quod nomina dicta de Deo privative secundum vocem et pure
							negative secundum rem non dicuntur de ipso formaliter, et hoc est evidens, quia illa
							nomina quibus non significatur quid Deus sit, sed solum quid non sit, non
							distinguuntur de ipso formaliter. </p>

						<p>His premissis patet conclusio principalis neque quod aliqua nomina dicta de Deo
							privative dicantur de Deo formaliter. Aliqua vero non, quia illa que dicuntur de Deo
							privative secundum vocem et positive secundum rem distinguuntur de ipso formaliter.
							Illa vero que dicuntur de Deo privative secundum vocem et pure negative secundum rem
							dicuntur de ipso formaliter.</p>
					</div>
					<div>
						<head><supplied>Conclusio secunda</supplied></head>

						<p>Secunda conclusio est quod nomina positiva dicta de Deo tantum figuraliter et
							metaphorice non dicuntur de ipso formaliter, et hoc est evidens. Certum est enim quod
							Deus non est formaliter petra, nec leo, nec agnus, et sic de aliis que dicuntur de
							ipso per similitudinem non per proprietatem, propter quod <name>beatus
								Augustinus</name> in quadam homilia dicit quod magis ipsa sunt vera ex quibus
							dicuntur iste similitudines, non proprietates.</p>
					</div>
					<div>
						<head><supplied>Conclusio tertia</supplied></head>

						<p>Tertia conclusio est quod nomina positiva dicta de Deo ex tempore et tantum inordine
							ad creaturas non dicuntur de ipso formaliter, et hoc est evidens, quia quid convenit
							Deo formaliter, convenit sibi circumscripto omni eo, quod non est Deus, sed quod
							convenit sibi circumscripto omni eo quod non est Deus.</p>
					</div>
					<div>
						<head><supplied>Conclusio quarta</supplied></head>

						<p>Quarta est quod nomina positiva dicta de Deo simpliciter et sine habitudine ad
							creaturas quecumque sint. Vere dicuntur de ipso formaliter. </p>

						<p>Probatur primo de omnibus in generali sic: quod proprie competit Deo circumscripto
							omni eo quod non est Deus convenit formaliter ei, sed omnia nomina predicta proprie
							dicuntur de ipso Deo. Patet de se ex articulo precedenti et circumscripto omni eo quod
							non est Deus, cum dicantur de eo simpliciter et sine habitudine ad creaturam. </p>

						<p>Secundo, probo conclusionem in speciali de nominibus importantibus perfectionem
							simpliciter sic quod convenit Deo per propriam rationem formalem convenit ei
							formaliter, sed esse bonum, esse sapientem, esse intelligentem, et sic de singulis que
							dicunt perfectionem simpliciter conveniunt Deo per suam propriam rationem formalem;
							ergo maior est evidens. Et minor videtur clara, quia Deus est, ergo maius cogitari non
							potest, ut patet per <name>Anselmum</name>
							<title>Proslogion</title> II et III, Deus per suam propriam rationem formalem est
							bonus sapiens et intelligens et huiusmodi. Ista consequentia patet, quia sequitur Deus
							non est sapiens, ergo non est illud quo maius cogitari non potest, et similiter potest
							argui de bonitate et huiusmodi que sunt perfectiones simpliciter. Et hoc de
							secundo.</p>
					</div>
				</div>
				<div type="articulus">
					<head>Articulus tertius et quartus</head>

					<p>Quantum ad tertium et quartum articulos simul contra conclusiones istas movenda et
						dissolvenda sunt dubia. Et primo contra primam est quedam opinio que ponit universaliter
						quod nullum nomen de Deo dictum privative convenit sibi formaliter extra intellectum,
						sed solum per considerationem intellectus, nec infinitas, nec immensitas, nec aliud
						quodcumque sit illud et pro ista opinione quidam doctor arguit primo sic:</p>

					<p><name>Franciscus de Marchia</name> in I, distinctione 22, questione 1, articulo 2</p>

					<p>Omne quod convenit alicui formaliter aut convenit sibi formaliter per informationem,
						aut per identitatem, sed nulla privatio vel negatio convenit Deo formaliter per
						informationem, quia actus simplex et purus [131vb] non potest esse subiectum alicuius
						per informationem, secundum <name>Boetium</name> I <title>De Trinitate</title>, capitulo
						2, nec convenit sibi per identitatem, quia nec negativum, nec privativum potest
						coincidere per identitatem cum positivo, quia tunc positivum esset realiter positivum et
						privativum, ergo nulla privatio vel negatio convenit Deo formaliter extra
						intellectum.</p>

					<p>Preterea, nullum finitum convenit Deo formaliter extra intellectum, quia tunc in Deo
						esset formaliter extra intellectum, quia tunc in Deo formalitas esset extra intellectum,
						sed immutabilitas infinitas huiusmodi privationes sunt formaliter finite intensive.
						Probatur: tanta est privatio in ordine privationis quantus est habitus in ordine
						positionis et non maior, quia, si maior, in aliquo esset privatio et nullus esset
						privatio, sed mutabilitas finitas et huiusmodi qui sunt habitus oppositi istis
						privationibus sunt formaliter finite intensive, quia quicquid est formaliter in creatura
						est simpliciter; ergo ista non sunt formaliter extra in Deo.</p>

					<p>Preterea, nihil quod est in determinato genere accidentis est formaliter in Deo extra
						intellectum, quia Deus non est subiectum alicuius accidentis positivi nec negativi
						secundum rem, sed mutabilitas est in genere accidentis determinato, quia privatio et
						habitus ad idem genus reducuntur; ergo ista non sunt in Deo extra.</p>

					<p>Preterea, habitus et privatio habent consimilem modum essendi in subiecto, sed
						mutabilitas est in subiecto suo per informationem, ergo immutabilitas in quocumque
						ponatur formaliter esset in eo per informationem. In Deo autem nihil est per
						informationem, igitur ista non sunt in Deo formaliter, sed tantum per considerationem
						intellectus qui non inveniens in Deo affirmationes oppositas concipit circa ipsum
						negativas earum.</p>

					<p>Responsio ad rationes <name>Francisci</name></p>

					<p>Ad primam dico quod infinitas, immensitas et huiusmodi que dicuntur de Deo privative
						secundum vocem et positive secundum rem conveniunt Deo per identitatem non minus quam
						illa que dicuntur de ipso positive sive affirmative. </p>

					<p>Ad probationem dico quod privativum sive negativum secundum rem non potest coincidere
						per identitatem positivo. Privativum tamen vel negativum secundum vocem et positivum
						secundum rem bene potest coincidere per identitatem cum positivo. Sic est hic. </p>

					<p>Ad secundam nego minorem, quia implicatio contradictionis est quod infinitas intensive
						que vere dicitur de Deo sit formaliter finita intensive. Et ad probationem patet quid
						dicendum, quia talis finitas non est privatio, sed vera entitas positiva secundum rem et
						per idem patet ad tertium et ad quartum quid dicendum.</p>

					<p>Contra secundam et tertiam conclusionem posset argui, sed, quia non sunt dubie, nec
						opinabiles, pertranseo.</p>

					<p><name>Franciscus de Marchia</name>, libro II, distinctione quibus supra questionem 2,
						articulo 3 et 4</p>

					<p>Sed contra quartam est opinio cuiusdam doctoris qui ponit quod nomina positiva dicta de
						Deo perfectionaliter sicut ens sapiens, vivens, etc que dicunt perfectionem simpliciter
						non dicuntur de ipso formaliter, sed eminenter, et ut clarius videatur quod dicitur.
						Primo doctor iste ponit quandam distinctionem. Secundo deducit conclusionem.</p>

					<p>Quantum ad primum dicit quod aliquid esse in alio potest intelligi tripliciter. Nam
						aliquid est in alio causaliter, sicut calor in sole, unde sol dicitur calidus, non quod
						calor sit in ipso formaliter, sed solum virtualiter.</p>

					<p>Secundo, aliquid est in aliquo formaliter sicut calor est in igne formaliter.</p>

					<p>Tertio, aliquid est in alio perfectionaliter et quodammodo eminenter, sicut vegetativum
						in sensitivo et sensitivum in intellectivo, ut patet II <title>De anima</title>.
						Vegetativum tamen non est in sensitivo [132ra] formaliter, quia sunt gradus specie
						distincti, nec virtualiter, quia sensitivum potest per se causare vegetativum specie
						distinctum, sed continet ipsum aliquo modo perfectionaliter et eminenter secundum modum
						essendi altiorem et superiorem, quia inquantum sensitivum habet gradum vite altiorem et
						superiorem continet perfectionaliter et quidam modo eminenter perfectiones simpliciter,
						sic sapientia bonitas et huiusmodi non sunt in Deo formaliter extra intellectum, nec
						sunt in ipso tantum causaliter sive virtualiter, sed sunt perfectionaliter sive
						eminenter modo altiori et superiori, quod multipliciter deducitur.</p>

					<p>Primo sic: nulla ratio simpliciter contrahibilis et determinabilis est formaliter in eo
						in quo nihil est contrahibile, nec determinabile. Patet de se, quia, si aliqua earum
						esset in eo, esset ipsa contrahibilis, et per consequens aliquod esset contrahibile in
						eo in quo nihil est contrahibile, sed quelibet transcendentis ratio sive entitas sive
						sapientia bonitas, et sic de aliis est de se contrahibilis et determinabilis dupliciter
						per inferiores rationes transcedens. In Deo autem extra intellectum nihil est formaliter
						contrahibile, nec determinabile, quia tunc extra intellectum esset ex actuali
						potentiali, cum omne contrahibile sit potentiale respectu contrahentis, ergo nulla
						perfectio transcendens est formaliter in Deo extra intellectum. Maior istius rationis
						patet ex dictis, sed minor probatur quantum ad utramque partem et primo quantum ad
						primam partem sic: illud quod non est de se hoc et singulare est contrahibile et
						determinabile per illud quod se ipso est hoc, sed nulla perfectio transcendens est se
						ipsa. Hoc patet, quia illi quod est se ipso hoc repugnat contradictorie predicari de
						pluribus, ergo nulla se ipsa est hoc, ergo quelibet est contrahibilis et determinabilis
						per rationem inferiorem.</p>

					<p>Secundo probatur alia pars sic: illud quod cum alio reddit conceptum particulario rem
						quam sine illo est contrahibile, determinabile, sed qualibet perfectio per ipsum
						transcendens accepta simul cum aliis perfectionibus transcendentibus reddit conceptum
						particulariorem et magis determinatum quam ens et vivens tantum, ergo qualibet earum est
						contrahibilis per aliam.</p>

					<p>Secundo ad principale sic: quando aliqua se ipsis totaliter distinguuntur et in nullo
						formaliter conveniunt, nulla ratio abstracta formaliter ab uno convenit alteri
						formaliter. Patet, quia omnis ratio formaliter abstracta ab aliquo et communis
						formaliter alteri est communis formaliter ei a quo formaliter abstrahitur et rei cui
						attribuitur, sed Deus et creatura ex parte rei se totis distinguuntur et in nullo
						formaliter conveniunt, quia, si in aliquo tertio convenirent ex parte rei formaliter,
						tunc illud tertium esset contrahibile per utrumque, et ita Deus esset compositus ex
						potentiali et actuali, ergo nulla perfectio abstracta formaliter a creatura convenit
						formaliter Deo, sed omnis perfectio formaliter abstracta transcendens quam habet
						intellectus viatoris de communi lege est abstracta formaliter a creatura, ergo nulla
						earum convenit formaliter Deo extra intellectum. Probatur minor, quia queritur unde
						intellectus habet perfectiones transcendens aut accipit eas immediate a Deo, aut
						fabricat eas a se, aut abstrahit ab aliquo creato. Primum dari non potest, quia Deus non
						movet per se et immediate intellectum viatoris, igitur non accipit eas immediate a Deo.
						Nec potest dari secundum, quia, si intellectus fabricaret eas a se ipso, non essent
						perfectiones simpliciter, cum nullum fabricatum per intellectum sit perfectio
						simpliciter. Relinquitur ergo tertio, scilicet quod sit abstracta a creatura, et per
						consequens convenit cum Deo formaliter.</p>

					<p>Tertio sic: si volitio non est formaliter in Deo, igitur nec bonitas, nec sapientia,
						nec aliqua perfectio simpliciter quecumque sit illa. Consequentia nota, quia non est
						maior ratio de una quam de alia. Antecedens probatur sic: illud quod per unam rationem
						continet unitive perfectionem duorum oppositorum non est formaliter magis unum illorum
						quam alterum, sed Deus per unicam rationem continet perfectionem volitionis et
						nolitionis, quia eodem actu formaliter est vo-[132rb]-lens et nolens. Volens bonum et
						nolens malum, igitur non est magis formaliter volens bonum quam sit formaliter nolens
						malum, sed nolitio non est formaliter in Deo, quia tunc in eo possent formaliter esse
						actus contrarii, cum velle et nolle sint contraria, ergo in ipso non est formaliter
						volitio.</p>

					<p>Confirmatur, quia, sicut velle bonum est perfectionis, ita nolla malum et iniustum est
						perfectionis in creatura rationali, sed nolle non est formaliter in Deo quamvis sit
						perfectionis, ergo nec velle est in ipso formaliter quamvis sit perfectionis.</p>

					<p>Confirmatur iterum, quia nullus actus habens contrarium positive est formaliter in Deo,
						sed actus volendi in communi habet formaliter actum contrarium nolendi, ergo actus
						nolendi non est formaliter in Deo.</p>

					<p>Contra <name>Franciscum</name></p>

					<p>Sed ad veritatem ista positio non videtur mihi rationalis nec bene tuta, quia quod non
						est tale formaliter, sed solum eminenter simpliciter et absolute, non dicitur tale. Hoc
						patet etiam per exempla istius doctoris. Anima enim intellectiva non est anima
						sensitiva, nec vegetativa formaliter, nec virtualiter, ut dicit, sed solum eminenter, et
						ideo simpliciter et absolute loquendo. Anima intellectiva non est anima sensitiva nec
						vegetativa, immo specifice, et sic realiter distinguitur ab ipsis, etiam per eum. Iterum
						secundum eum ibidem; sol quando est aura serena et clara dicitur candidus et albus, non
						quidem formaliter nec virtualiter, sed solum eminenter. Sed constat quod simpliciter et
						absolute loquendo sol non est candidus nec albus, igitur quod non est tale formaliter,
						sed solum eminenter simpliciter et absolute non dicitur tale etiam per eum, sed Deus non
						est ens, nec vivens, nec bonus, nec sapiens formaliter, sed solum eminenter secundum
						istam positionem, igitur Deus absolute loquendo non est ens, nec bonus etc, quod non
						videtur rationabiliter dictum; ergo etc.</p>

					<p>Confirmatur, quia quod non est in aliquo formaliter, sed solum eminenter simpliciter et
						absolute non est in illo. Hoc patet etiam per eum. Anima enim sensitiva non est
						intellectiva simpliciter et absolute, nec candor in sole, et sic de ceteris, sed
						secundum istam positionem entitas bonitas sapientia etc non sunt in Deo formaliter, sed
						solum eminenter, ergo talis non sunt in Deo absolute loquendo, et per consequens
						absolute et simpliciter loquendo Deus non est bonus, nec sapiens etc. Et ne fiat
						cavillatio verbalis in conclusione huius rationis accipio esse in non quidem per
						informationem, sed per identitatem, sicut etiam iste doctor concedit aliquid esse in
						Deo. Confirmatur iterum, quia quod in unoquoque melius est esse quam non esse non solum
						eminenter, sed etiam formaliter est in Deo accipiendo esse in, sicut statim dicebatur.
						Hoc patet, quia quod non est in Deo formaliter, sed solum eminenter, simpliciter et
						absolute non est in eo, ut patet ex dictis. Sed quod in unoquoquam melius est esse quam
						non esse simpliciter et absolute est in Deo, igitur quod in unoquoque melius est esse
						quam non esse non solum eminenter, sed formaliter est in Deo, sed constat quod in
						unoquoque melius est esse sapientem intelligentem etc., que dicunt perfectionem
						simpliciter quam non esse, igitur hec omnia formaliter sunt in Deo, non solum eminenter.
						Istam rationem pro conclusione ista expresse facit <name>Anselmus</name>
						<title>Monologion</title> 15, ut patet videntibus ipsum etc.</p>

					<p>Responsio ad rationes <name>Francisci</name></p>

					<p>Ad primum ergo istorum quando dicitur in minori quod quodlibet transcendens sive
						entitas, sive sapientia, et sic de aliis est de se contrahibilis et determinabilis etc.
						Dico quod ratio peccat per fallaciam equivocationis, quia per huiusmodi rationes
						transcendentes iste doctor intelligit entita-[132va]-tem et sapientiam et bonitatem in
						communi que de entitate sapientia et bonitate creata et increata vere predicantur vel
						intelligit bonitatem sapientiam et entitatem increatam que est Deus. Si detur primum,
						concedo maiorem minorem et conclusionem, ut patet, quia nulla talis ratio transcendens
						convenit Deo formaliter extra intellectum, quia talia communia non sunt aliqua res,
						prout res distinguitur contra voces et conceptus et entia rationis et quod non est
						aliqua res non convenit Deo formaliter extra intellectum. Si detur secundum, minor est
						falsa, quia nulla perfectio que est Deus est contrahibilis vel determinabilis per aliam.
						Entitas enim vel bonitas increata non est contrahibilis, sed se ipsa est hec et
						singularis cum non sit nisi ipsamet essentia divina. </p>

					<p>Ad secundum: si ratio esset bona, sequeretur quod homo formaliter non esset animal,
						quod est evidenter falsum. Deductio est mihi clara, quia homo et asinus se ipsis
						formaliter distinguuntur sic quod in nullo formaliter conveniunt ex parte rei, quia
						nulla entitas de mundo est realis nisi sit entitas singularis, ut suppono pro nunc,
						igitur, si per hoc quod ratio bonitatis abstrahitur a creatura, Deus qui in nullo
						convenit cum creatura ex parte rei non esset formaliter bonus. Pari ratione, quia ratio
						animalitatis que abstrahitur ab asino homo qui in nullo convenit cum asino ex parte rei
						non esset formaliter animal.</p>

					<p>Ad formam igitur rationis dico quod non probat nisi quod ratio abstracta per
						intellectum a creatura non convenit Deo formaliter extra intellectum. Et hoc est verum,
						quia talis ratio communis et abstracta non habet esse reale, sed rationis tantum. Ex hoc
						tamen non sequitur quod bonitas et sapientia increata non conveniant Deo formaliter,
						quia bonitas et sapientia increata non abstrahuntur a creatura, sicut iste doctor
						videtur imaginari.</p>

					<p>Ad tertium nego antecedens et ad probationem concedo totam primam deductionem, scilicet
						quando dicitur quod nolitio non esset formaliter in Deo. Nego, quia nolle malum est
						actus positivus sicut velle bonum, et ideo sicut Deus est formaliter volens bonum, sic
						etiam est formaliter nolens malum. Et quando dicitur quod tunc in ipso essent formaliter
						actus contrarii, nego, quia velle bonum et nolle malum non sunt actus contrarii, quia
						non sunt respectu eiusdem. Et hoc est evidens, quia anima Christi est formaliter volens
						bonum et formaliter nolens malum. Et tamen ex hoc non sequitur quod in ipsa sint
						formaliter actus contrarii et non nisi, quia tales actus non sunt contrarii proprie
						loquendo, et per hoc patet quid dicendum ad confirmationem.</p>

				</div>
				<div>
					<head>Ad argumentia principalia</head>
					<!-- I added this -->
					<p>Ad primam dico quod Deus potest a nobis aliquo nomine proprio nominari, licet
						imperfecte. Et ad probationem <name>beati Augustini</name> concedo quod ineffabilis est
						Deus, quia non potest a nobis perfecte nominari, sicut loquitur ipse. Sed ex hoc non
						sequitur quod non possit aliquo nomine simpliciter proprio imperfecte nominari.</p>
					<!-- I added this break -->
					<p>Secundam rationem concedo etc.</p>

				</div>


			</div>
		</body>
	</text>
</TEI>
Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 22 et 23, Quaestio 1 - THESIS Digital Text Library

Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 22 et 23, Quaestio 1 [atv-l1d22et23q1.xml] text

Alphonsus Toletanus Vargas - Liber I, Distinctio 22 et 23, Quaestio 1 [atv-l1d22et23q1.xml]
text
